O corredor e a multitude

amarcord5

Amarcord, Federico Fellini. Hai unha escena na que Benito Mussolini chega á vila. Comeza co asubío dunha locomotora, coa máquina fóra de plano, seguido por un fumazo de carbón a través dun arco, do que xurde o Duce canda a súa grea de uniformados pétreos de luto. Serán recibidos por unha multitude de homes fervorosos, mulleres sexualmente acesas e cativos que, sen entender moito de que vai o conto, comprenden a importancia do acto. Un dos rillotes mesmo fantasea con que a súa voda coa compañeira de escola segredamente desexada a presida esa figura cinsenta que, logo dun discurso escaso e insubstancial, se pon tesa, dobra os brazos e, sen máis, bota a correr marcialmente. Faino coa seguridade do que sabe que será seguido, como así ocorre.

Á expedición engádense algúns vilegos egrexios, inclusive un profesor en cadeira de rodas (obviamente empurrada por un esbirro caritativo) que vai saudando coa palma da man cara abaixo. Dan unha volta ó lugar, nunha especie de maratón sen competencia de ningún tipo: todos saben quen é o gañador e todos o loan con calor. E non lles amola sabelo, ó contrario: séntense seguros deste xeito.

Este Duce de ficción é rotundamente oposto ó orixinal: mirrado, de faciana osuda e articulacións coma cañotos. Entendo que é un detalle deliberado. Non lonxe del, representando un papel secundario, corre un actor que, por físico, podería moi ben pasar polo verdadeiro. Fellini propúxose darlle unha aparencia ruín a aquel que, para todos os presentes e para ducias de millóns de italianos na realidade, foi un deus. Representándoo deste xeito, quere dicirse que el, por si só, é insignificante. Por baixo desta idea véselle o pelo a outra: a das estrañas eleccións da multitude.

Estes días son as festas da cidade e a dificultade de andar polas rúas ateigadas do centro a case calquera hora veu lembrarme estas cousas. Nunca gustei das multitudes. É algo que di moita xente antes de se mergullar nelas de cabeza; eu dígoo de corazón. Aparte, desconfío delas. Facede a proba e veredes: case calquera persoa é máis accesible se se atopa soa ca se forma parte dun grupo. Non contar con apoio humano supón unha maior evidencia de vulnerabilidade e, polo tanto, apertura ó trato. Ó abeiro dun colectivo, medra a sensación de poder e non sei se dicir impunidade. Animais, fóra a alma.

Mais hoxe o que se leva é a multitude. A trampa dos movementos sociais con ansia de “renovar” é xustamente esa: a súa forza reside, por forza, en contar coa masa ou dirixirse a ela. Ningún se centra no invididuo, que é o que en verdade marca a diferencia na especie humana. Confíase en que, unha vez obrado o cambio, a masa escolla con sentidiño os seus representantes. O malo é que a masa adoita escoller Duces.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s