Independencia

1478346317_289372_1478346853_noticia_normal

La caza, Carlos Saura, na escena do mediodía. José queda no coto, un enorme furado de area ardente chea de coellos, coa intención de sacarlle cartos a Paco mediante unha manobra de aproximación tan pouco afortunada coma amosarlle o esquelete dun soldado morto na guerra. Para que non lle empezan o labor de amolecemento psicolóxico, manda a Luis e máis a Enrique á aldea por pan. É  ben interesante a relación entre estes dous personaxes, pola súa condición común de convidados de pedra, coa inocencia engadida de Enrique, por idade e non só por iso. Os dous viven á sombra dun Home Importante: Luis, á do seu amigo José, o outro, á do seu cuñado Paco. Chegados á aldea deserta e desértica (o filme é de estética suxestiva por suorenta), paran a se refrescar na fonte da praza maior. E Luis, que fartou da parte da vida civilizada que consiste en competir por chegar a ser alguén, e que é un home taciturno e algo ominoso que enche a cantimplora de alcol e le novelas de ciencia-ficción, pregúntalle a Enrique, en aparencia mocete ye-yé de urbanización que xamais tivo que suar para sobrevivir, de quen depende. “Porque todos dependemos de alguén”.

Enrique rexeita con noxo a súa inclusión nese “todos”. Proclámase independente. Luis dálle a razón como se lle dá ós nenos. Sabe moi ben que todo o mundo depende de alguén, ou de algo. A vida ós tombos marcoulle esta realidade a ferro no pelello. Non nos queda aclarado, mais penso que non imos moi desencamiñados se supoñemos que, de acontecer hoxe, sería fero opositor ás teorías neoliberais, implícitas neses lemas doados dos que se valen os que ostentan poder maior para que os cidadáns que non se deron beneficiado del non os vaian buscar á casa cunha pistola na man. Seguro que os tedes oído: a sorte non existe, é todo traballo e perseverancia; non culpes a ninguén do teu fracaso, cúlpate a ti; se loitas e non desesperas, chegarás a ser dono do teu porvir; etcétera, etcétera. O cantar das sereas.

A verdade, sen gozo nin acritude no dito, é que, se falamos do material, o desempregado depende do subsidio do paro ou da caridade dos achegados; o traballador, da decencia e bo xuízo do seu patrón; o patrón ou traballador mal chamado autónomo, da súa clientela, que á súa vez depende dos seus patróns ou dos apoderados que invisten o seu diñeiro ou dos parentes podres del que teñen a ben nomealos no testamento, e non entro a falar de dependencias de política institucional. E se falamos do inmaterial, tampouco falaremos, por se dar a diario exemplos moi notorios, do que se chega a facer por captar un galano para o ego ou por atraer ou conservar o amor. A sociedade, sen ligazóns de dependencia, non existiría.

Como hai tanta xente imposibilitada para se decatar disto, é moi comprensible (antes desta fe, foi a fe en que a seca que estragaba as colleitas era causada por un Deus anoxado polos pecados do propietario), e así e todo acho desconcertante, sobre todo nos casos nos que os lemas se relevan falsos de xeito irrefutable, que un ser humano sexa quen de caer na ilusión descorazonadora de que pode pisar o destino doutros miles ou millóns de seres humanos para acadar o control do seu, e de que poida facelo sen consecuencias. Con frecuencia evítase a verdade porque adoita traer a infelicidade. Para o caso, sería todo o contrario.

Un comentario en “Independencia

  1. Pingback: Os mantidos – A PEQUENA NOVELA GALEGA

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s