Renfield e o impulso

knock-screencapture

Este sábado pola tarde estaba eu no extremo da barra dunha cafetería relendo o Drácula de Bram Stoker. É sempre unha lectura bastante grata, e máis se non a ten un moi visitada. De cando en vez procuraba aparentar normalidade fedellando no móbil; ler nun bar algo que non sexa un xornal semella considerarse algo anómalo. Non me decatei de que entraran clientes ata que oín unha lingua torpe murmurar preto do meu ombro e unha billeteira caeu de golpe na barra, a un metro do meu cóbado. Un par de moedas foron dar ó chan, entre o repousapés e as patas dos tallos. A lingua torpe, polo que puidera eu entender, convidara ó que quixeran ós seus amigos, antes de coller o camiño, de xeito non máis hábil, do cuarto de baño.

Erguín a cabeza para ver eses amigos. Tres fulanos coa camiseta do C. D. Lugo e aire consternado. Explicábanlle á camareira que non coñecían de nada ó xeneroso embriagado pero que, “se había que poñerlle as pilas”, que llas poñerían. A ela supoño que lle agradaría sabelo. A min acababan de me foder a tarde. Fodérama o seu non amigo, ó que eles, tamén hai que dicilo, non mandaran, como deberan se foran xente cabal, para a súa casiña a durmila.

Mentres os tres se preguntaban en voz alta como era que o camándula tardaba tanto en verter auga (así dicía un profesor de galego do meu colexio, e non toleraba, teimudo, que se empregara outra expresión ou verbo), pechei o libro por un fragmento do diario do doutor Seward, deixei a conta xusta á beira da cunca, vestín a chaqueta e collín porta sen présa e sen demora. A camareira miroume como lamentando o que debeu tomar por aprehensión na miña expresión. En verdade foi unha retirada preventiva. Un dos costumes humanos que menos tolero, malia a tenrura que esperta en moito individuo que vai de desenfadado, é o de lle dar á botella; nin sequera a relativa indefensión de alguén en tal estado me falicita conterme cando o seu compadreo pegañento de olliños mortos me escolle como albo. E, dado que cos anos vira un máis impaciente para certas cousas, se tivera quedado, non sería arriscado apostar por un final cun albivermello peneque coma un vagabundo moscovita en xaneiro caído entre saquiños baleiros de azucre con varios dentes de menos.

Pouco despois disto, souben que está por saír unha nova versión da novela, asinada polo (inicialmente) tradutor da orixinal ó islandés, disque coa colaboración do autor. A información que se dá é insuficiente e podería moi ben equivocarme, mais fai pensar nunha excentricidade típica do Bram Stoker dos últimos anos. Se ben non semella carecer de certo interese no tocante á introdución de novos personaxes, sobre todo, non deixaría de ser un exceso, agás na extensión, moito máis reducida. Non creo que me trabuque se lle aventuro unha ganancia de prestixio instantánea, cando menos en certos círculos. É máis nova, é diferente e bota por terra moito do exposto na versión ata agora oficial. Non precisarán máis argumentos. Impulso debeu ser a ocorrencia de Stoker e mailo seu colega, impulso será o xuízo deses seus lectores “autorizados” que lerán, se cadra, o que queiran ler nela. Como impulso foi o do futboleiro amigo dos destilados, á sua maneira un Renfield que tratara de absorber outro tipo de vida.

Dos impulsos, podendo, penso eu que debe un arredarse. Co cambio dos tempos e da xente, neste mundo que parece un electrodoméstico da era do deterioro programado, a cada punto dan peor resultado.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s