Camus e a fame

cigarette-butt-63338_1280

Non lembro se era o mesmo Bukowski ou un seu personaxe quen opinaba que Albert Camus falaba da fame coma se acabara de papar un bisté con patacas. Non cito a Bukowski como referencia culta. El sabíase máis ben pouco culto, e eu tamén. Limítome a atribuír frase a autor. O caso é que parecía dicilo con certo reproche. Ese reproche que debe ser un dos máis habituais da historia: Non se fala do que non se sabe.
Eu téñoo empregado máis dunha vez, estando encabronado por mor de actitudes solemnemente imbéciles ou (peor) pola magnífica acollida que adoitan ter. É unha desas cousas que se din sen pensar, sobre todo cando un é escritor, pois o que fai un escritor é falar do que, en rigor, non coñece. Mais non é tampouco algo exclusivo do oficio. Fálase do que non se sabe porque hai que vivir, e unha das respostas das que non dispoñemos é para que temos que vivir. Fálase do que non se sabe por explorar o terreo e obter así un intercambio cos semellantes, malia sendo moitas veces por colisión.
Sempre que vexo ó meu veciño poeta lembro todas as cabichas case intactas que levo vistas nos últimos días polas rúas. El, ó detectalas, adoita anicarse devagar a apañalas, limpalas un pouco de inmundicia e gardalas, cando non as prende alí mesmo. O outro día, para non variar, volveu falarme de nomes e teorías por min ignorados, mentres enxugaba gotas de chuvia dun parabrisas. Desta foi un nome en francés e non sei qué concepto relacionado co capitalismo (para o meu veciño, para min e para grande parte da humanidade, o capitalismo é unha putada). Puidera el telo inventado todo e eu caería igualmente na trampa. Para variar, non simulei saber de que me falaba. Preguntei quen era o fulano.”Un cristián.” Só aclarou isto, repetido con certo desalento ou desdén, non sei, coma se con tal explicación abondara. Con todo, estivo máis falador ca se me propuxera pasar por máis lido do que son, que tal fago con frecuencia. Nestoutras ocasións, a pouco que levemos conversado, abaixa a cabeza e despídese sen máis, con ar contrariado. Pode ser que me note mal mentireiro, ou pode que deste xeito lle resulte máis crúa a evidencia: a certeza plena en todo canto se di é asasina da gracia da existencia.
O meu veciño poeta podería instruír considerablemente a Camus no que é a fame, sospeito. Pero Camus deixou páxinas imprescindibles sen ter tirado do padal o sabor ó bisté. De non ter sido así, contade con que sería el quen apañara cabichas e interrompera conversas.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s