O resentimento como arte

Contaba certo escritor en galego que un día se atopou con outro na rúa. Ó preguntarlle como era que había tanto que non publicaba obra nova, o segundo contestou, simplemente: “Quiteime”. O escritor curioso amosouse agradecido pola sorpresa: pola discreción coa que o seu colega pechara a porta, sen estridencia, sen lamentación, sen dicirllo a ninguén. O escritor curioso reflexionou, resignado, que o público xa non quería os libros deles dous, senón os que asinaban futbolistas ou faranduleiros. Así que, cabe entender que pensaría sen transcribilo, carece de sentido a nosa presencia aquí, e tamén a expresión da nosa frustración ou do noso pesar.

Loar a quen nunca fala unha palabra máis alta ca outra ou a quen nunca di nada malo de ninguén é costume por aquí (sobre todo se ese alguén está morto ou fóra de circulación). Interprétase, entendo, coma evidencia de humildade. Acaso se supoña que a persoa que así procede sabe cal é o seu papel e cal o dos demais, confiando con certa candidez na aplicación natural da xustiza fóra das leis. É dicir: non digas ti o que, se é que levabas razón, outros dirán por ti andado o tempo.

Tal razoamento puidera valer noutra época, se cadra. En cambio, nunha sociedade que tenda á desmemoria e a unha precaución excesiva na reivindicación ou na crítica, por non incomodar ou xustamente por non amosar soberbia, vexo mesmo recomendable darse a valer, porque é moi probable que ninguén máis o vaia facer por un. Que se se tiñan valía ou valor ou bo xuízo, non sexan nunca recoñecidos.

Entre os xéneros literarios por explotar, de feito, cando xa todo se inventou, modificou e estalicou ata o límite da súa resistencia, vexo eu o do discurso resentido de despedida. Se xa non temos moito de que escribir, escribamos de por que xa non escribimos. Aquí habería material dabondo, de tantos como foron e están a ser os excluídos. Coido que era Cid Cabido quen sospeitaba que a mellor historia podía moi ben ser a sucesión de ideas dunha persoa calquera mentres camiñaba pola rúa. Aí queda iso.

E o escritor que se quitou? Seguiu sen variar a súa “bonhomía” aparente, polo menos ata hoxe e ata onde sei. Non quixo nin facer esa última contribución literaria. Deixareino xuíz único dos seus actos, mais tería gustado de saber o que ía pensando pola rúa no momento de bater co seu colega curioso.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s