Unha existencia lunar

Case coincidiron estes días a noticia da morte do que fora batería de Judas Priest cunha das miñas viaxes máis ou menos longas por iso que xenerosamente podemos chamar estradas nacionais galegas. David Holland estaba a vivir nunha aldea da montaña fonsagradina. O tempo é quen de obrar estas metamorfoses. Nos anos oitenta, o fulano parecía case un figurante nunha das entregas de Mad Max (a orixinal australiana, vaia, non a “actualización” un tanto excesiva no estético). A última foto que del se coñece representa un deses xubilados recentes aínda indecisos cada mañá perante a disxuntiva de se afeccionaren a ametrallar a preguntas persoais ás camareiras dos bares ou de trataren de atopar o divertimento en ficar de pé a mirar como uns operarios reparan unha canle ou uns albaneis erguen un tabique.

E mentres, e como me resulta inevitable, eu miraba pasar piñeiros e eucaliptos, vilas pequenas e tristeiras na banda luguesa, algo meirandes e coquetas en territorio coruñés, e pensaba no pasado, porque non había moito presente no que pensar, falando as verdades. Estaba atravesando a Lúa, coma se dixéramos.

Houbo moitos forasteiros que se mudaron á Lúa. Un ex de Boney M viviu (non sei se vive, nin se sigue vivo) na Mariña luguesa, que tamén manda carallo co cambio. Outros, por aquí e polo resto de Galicia adiante, foron menos famosos. Contaba unha belga ou holandesa, non estou certo, que vivía nunha aldea deshabitada ata a chegada dela e doutros colonos ousados, que lle encantaba aquilo, pero que se algo botaba en falta no lugar (e semellaba captarse na frase sen necesidade de oíla que lle saía da alma) era unha sala de cine. Que se saiba, ela non compartía os motivos de Holland, que se vira en leas coa xustiza e padecera o descrédito social. O desta muller era pura evasión. E porén, que complicado é evadirse ata tal punto.

Mentres escribía Fisterrania, dubidei do itinerario seguido polos protagonistas. Non tiña a seguridade de que todos os lugares, en especial o que hoxe son aldeas silenciosas de non máis de vinte almas de vello, existiran no momento no que transcorre a historia. Incluínos sen pensalo moito, consciente do mínimo risco. Moi probablemente si que estaban alí xa, e antes, e máis do que fora cabal supoñer.

Sexa por non ter alternativa, coma o antigo roqueiro, ou por calquera motivo, ten algo de retador ás leis humanas, e non sei se tamén ás naturais, o feito de pretender levar unha vida longa e substancial alí onde, se se vai, é apenas para agardar pola morte. É incomprensible que de Galicia se promocione e valore máis o jolgorrio gastronómico e a festa masificada con orquestras charramangueiras, e non a oportunidade, para quen lle caian as chairas de Mongolia ó desmán, dunha existencia lunar.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s