A dinamita que non estoupa

Contarei dous sucedidos. Un vivino eu, hai anos. O outro, un amigo, recentemente.

Unha tarde, haberá como pouco dez anos, reparei no escaparate dunha tenda de roupa vaqueira daquela moi coñecida, na Avenida da Coruña. Anunciaban unha liquidación por peche do negocio, con descontos considerables. Entrei, a ver que podía atopar de proveito. Normalmente non o facía; sabía que os vaqueiros máis baratos alí non baixaban dos 60 ou 70 euros. As dependentas atenderon con máis ben pouca amabilidade as miñas preguntas por cousa de tallas e modelos. Con franca hostilidade, para ser preciso. Adiviñei o que estarían a pensar. Cada movemento seu, cada aceno facial dicíao claramente: “Vides agora, cando se vai todo ó carallo. Onde estabades metidos cando os prezos non eran populares?”.

Ó meu amigo sorprendeuno unha chamada ó seu móbil un mediodía, na rúa, cando mercaba o pan. Fulano de Tal, dunha empresa da cidade. Na oficina de emprego pasáranlle os seus datos. Preguntoulle se seguía buscando emprego. O meu amigo dixo que si. Tivo que dicilo dúas veces porque o seu interlocutor non aparentaba escoitar o que se lle dicía. Fulano ofreceulle unha entrevista. O meu amigo díxolle que estaba na rúa sen nada con que anotar (facelo no propio teléfono non sería moi práctico) e propúxolle que lle enviara enderezo, persoa de contacto, etcétera por Whatsapp e el contestaríalle. “Non podo facer iso que me dis”, dixo Fulano, moi lentamente, coa desconfianza a vibrar en cada palabra. Meu amigo, malia non dicilo, estrañouse: o Whatsapp é de uso xeneralizado fóra e dentro da empresa privada, e o Fulano chamaba desde un móbil, segundo o prefixo. Ía tratar de explicarse, mais foi interrompido novamente. Fulano aceptaba que el o telefonara en canto puidera. El quedou conforme e así llo dixo. Antes de colgar, quixo tranquilizar ó receoso empresario. Sabía como son estas cousas, o moito que aquí contan as primeiras impresións e o moito que penaliza cada erro posterior se aquelas foran malas a ollos de quen xulga. Díxolle a Fulano que lamentaba non poder tomar nota dos datos no momento, pero que facelo de memoria, nunha mañá onde tiña máis asuntos que atender e doadamente se podía esquecer, non sería profesional. O empresario receoso virou no empresario aínda máis receoso. Fíxolle repetir tres veces o que dixera. O meu amigo repetiu, paciente. “Mira, aquí o que non é nada profesional es ti”, espetoulle, e recriminoulle con acritude a súa falta de interese. O meu amigo ficou tan perplexo perante aquel absurdo que, para cando quixo responder, o outro xa lle colgara. Botara boa parte da conversa a dubidar se non sería unha broma telefónica.

As dependentas (tal vez dona algunha delas) da extinta tenda de moda vaqueira semellaban ignorar que en Lugo as nóminas de 600 ou 700 euros limpos eran e son demasiado comúns. Lémbrame esta actitude á de certo representante da patronal no Twitter estes días pasados, reprochando ós traballadores que gasten os seus soldos de mileurista (con sorte) no AliExpress.

O empresario á outra banda da liña semellaba entender que a ocupación do tempo por parte dunha persoa desempregada consistiría en se enclaustrar sentado á beira do teléfono día e noite. Polo menos, se era el quen telefonaba.

Podemos rir da inxenuidade dos nenos, como tantos adultos levan séculos a facer. Eu prefíroa. A dos pequenos non fai mal; no peor dos casos, só llelo causa a eles mesmos. A dos grandes pode resultar dinamita da que non estoupa pero destrúe, ó se xuntar a ignorancia, que nada ten de malo se se deixa quietiña, co acceso a calquera forma de poder.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s