Un coñón

keller-3112377_1280

Souben da morte de Isidro Novo o outro día. Non o coñecía máis ca de vista, en paz estea, así que isto non será un panexírico. (Tampouco o sería aínda que nos coñeceramos, probablemente. Respectaríao demasiado para lle facer tal cousa.)

O que de del coñezo faime pensar que era o que podemos chamar un coñón. Alguén que monta unha taberna, sabendo, imaxino, a caste de parroquianos que adoitan ter nun barrio coma Albeiros (xa alcumado “Ladróns e zarapalleiros” cando era eu neno), cun propósito de estudo enolóxico ten que ser un coñón. Duroulle nove meses, seica. Contara el da vez que un habitual, a quen chamaban O Roxo, foi ó médico. “Cantos vasos de viño toma vostede ó día?”. “Por aí oitenta”. “Iso non pode ser, home!” “Ai, pois póñalle cen, logo.”

Deixara tamén contado un sucedido ben ilustrativo do (que chamaremos) sistema literario e o tránsito de modas e criterios. “Mandei un relato a un certame. Non me deron nada. Volvino mandar dez anos despois. Déronme o primeiro premio.”

Isidro Novo tiña que ser, polo menos coma narrador, un coñón. Na poesía é máis complicado selo. Non digo alegre, que é moi diferente. Que o era, segundo quen o tratou. Digo coñón. Abonda con coller o máis do que escribiu ata os últimos anos, nos que variou un tanto o seu gusto, para tirar tal conclusión. Por unha presa de machacantes, por exemplo, que asinou coma Isy New, é a segunda novela do Oeste galega, que se saiba, logo do pasatempo de noite de insomnio que Xosé Fernández Ferreiro titulou A morte de Frank González en 1975, e o primeiro nabo-western galego. É “nabo” porque transcorre en sitios coma Litte Oak (O Carballiño) ou Quarrel (Baralla). Escribir algo así, en calquera época aquí, ten moita coña. Igual pode dicirse do resto da súa narrativa “seria”: en toda andaba agochado o sorriso torto de non se tomar a si mesmo moi sen serio. Tal vez por iso nunca foi demasiado coñecida, mesmo para o que aquí se entende por tal. Ou poida que a el non lle interesara facela chegar a máis ollos. Quen o sabe.

É ben meritorio ser un coñón aquí. Non son moi ben recibidos, que se diga. Dos poucos que máis ou menos libraron da porta pechada, estarán Alfonso Álvarez Cáccamo e máis el. Aquí non somos coñóns. Se acaso, parecémolo, por aí, nos bares enxebres e nas redes sociais. Abonda con que alguén ría do que coidamos secretamente máis sagrado para que nos distanciemos con aceno indignado que quere facerse ver coma respectuoso ou, en casos xa graves, saltemos contra o da brincadeira coma cans adoecidos. O último sitio no que un coñón estaría a gusto. O plural non é maxestático. Espero.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s