Beigbeder nun aparcadoiro escuro

A Frédéric Beigbeder, por defecto, non lle hai que crer nada do que di; ou, polo menos, non interpretalo literalmente. É unha desas persoas que sae a arroutada por minuto sen que, en aparencia, tal comportamento lle traia consecuencia negativa ningunha na súa vida no aspecto profesional, social, económico e non sei se tampouco no sentimental. Ten algo de máxico, polo desafío da lóxica das cousas que supón, o xeito no que logra zafar do precio que, coida ou coidaba un, sempre se debe pagar por levar a ansia de liberdade a tales extremos.

Agora dá unha entrevista e recunca no déjà vu: acha un triunfo ser quen de producir reaccións (airadas ou escandalizadas) mediante a soa palabra. Outra vez a filosofía roqueira segundo o cliché. É unha frase doada, moi probablemente tamén unha esaxeración e, por enriba de todo, unha obviedade. Un coñecido na cincuentena gabábame un día a era dixital na que estamos, dubido se dicir vivimos: antes dela, explicaba el, se un quería publicar un libro para darllo a ler ós amigos tiña que ir a unha imprenta e deixar alí os aforros; agora, abonda cun PDF. O que este home semellaba deixar nun plano secundario é que, sendo o acceso xeneralizado ó PDF a comodidade que en efecto é, xa non é tanta bendición a inundación que tivo como resultado, e menos se un ten algo verdadeiramente importante que dicir co seu PDF. Nun mundo coma o actual, no que, por saturación tanto nos emisores coma nos receptores, cada vez é máis difícil a distinción, chegar a provocar algo máis ca fastío en alguén, sexa polo motivo que sexa, di moito a favor dun.

Beigbeder fala coa lixeireza que case é o seu selo persoal, e acaso coa autonomía que lle confire esa certa invulnerabilidade súa: cagarse en quen sexa, con razón ou sen ela, que o aludido se encarneire un pouco e todo quede como estaba (ou, repito, tal é a impresión). Porque non sempre sucede así. “Simular indiferencia é esgotador”, leo na liña de tempo do meu Twitter. E con todo, actitude moi deste século é simular indiferencia cara aquilo que rilla nas propias entrañas, por non concederlle ó ofensor o pracer de saber que deu no albo. Moi típico desta sociedade censora. Como xa non hai moito que facer, as artes están en horas máis baixas ca nunca, tal vez, e sempre hai que ter un papel activísimo en todo, pois xúlgase, por deporte.

O peor de todo isto é que esa reacción, coma todo o que xera violencia, non morre coa represión, senón que abrolla con outra forma, por outro sitio. Beigbeder ten sorte de que ninguén o agarde na sombra dun aparcadoiro cun obxecto pesado na man, como lle pasou ó xornalista vítima dunha malleira que inspirou What’s the frequency Kenneth, aquela canción dos R.E.M. grunge de mediados dos noventa; o título son as cinco palabras que o agresor repetía, adoecido, conforme batía no fulano. Ou, algo máis sutil, de seguir podendo permitirse vivir nunha casa no medio de ningures só porque lle peta. De non ser un represaliado.

A liberdade, como teño dito algunha outra vez, é algo quimérico, porque todos dependemos de alguén. E das súas reaccións non explícitas. É a Putada Maior.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s