O outro home de Alcatraz

alcatraz-734138_1280

Unha vez escribín ó desaparecido A Nosa Terra, edición en papel, para lles suxerir a conveniencia de diversificar reseñas de libros. Fora logo de ver como publicaban ata tres diferentes dunha mesma novela de Manuel Rivas, mentres semellaban ignorar moitos outros libros publicados contemporáneamente, con moita menor capacidade de atracción do lector por razón non literaria. Non adoito escribir ós diarios. Fóra daquela carta (sería alá polo 2002 ou 2003; había pouco que empezara a escribir Os cans na bouza), moi breve e enviada desde o correo dun ciber algo sórdido da Milagrosa porque eu aínda nin tiña ordenador, non lembro ter enviado ningunha máis.

Non sei por que, pero penso en cousas coma esta case cada mañá, cando boto unha ollada á terraza. É aceno baladí, porque o que quero saber non o podo saber a simple vista, e porque o que espero ver alí non virá ata máis tarde. O que non virá son dous paxaros, e o que quero saber é se comeron do que lles botei. Os paxaros sospeito que son os mesmos todo o tempo porque cada día, contra o xantar, veñen unha lavandeira, coa súa plumaxe de varios tons de gris, e máis un paporrubio, aínda máis recoñecible este polo detalle que lle dá nome. O que lles boto son as faragullas de pan que me van sobrando. Collín o costume de recollelas no puño ó acabar de comer e estrar despois a terraza delas. Sei de certo que veñen peteirar nelas, e que a manobra é sempre a mesma: agardar no fondo, contra o valo, e ir acurtando terreo a choutos rápidos cando non hai ninguén á vista. Nunca o fan se está a lavadora acesa, probablemente porque o boureo que mete os altera. Teño oído que hai a quen se lle pousan os pardais nunha man se fica quieto; dubido que eu o dera conseguido con estoutros visitantes, que teñen a ousadía, aventuro que por fame, de entraren na casa se lles deixan por onde (xa sucedeu), pero xamais se achegarán a quen viva nela.

Con certa frecuencia ocórreseme que algo malo debín facer ó enviar aquela carta ó director. É esta unha práctica emparentada coa vulgaridade. Pódense investir moito mellor tempo e esforzos. É só cando o motivo é moi urxente e os medios ó dispor dun moi limitados cando se debe optar por esta solución que non sempre remata por selo. E o meu motivo resultou ser, agora podo dicilo, tan razoable coma van o meu esforzo. E, como pasa nos contos, o acto debía levar aparellada unha maldición: a da repetición sen remedio. Eu só quería que as cousas cambiaran e, sen ser tampouco a miña vida daquela digna de crónica, non só non cambiaron, senón que, un pouco coma Burt Lancaster en O home de Alcatraz, agora alimento ós mesmos dous paxaros cada mediodía.

Ps. Iso si, que eu saiba, a Rivas non volveron publicarlle tres reseñas do mesmo libro. Alí non.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s