García Márquez non era porno (ou si)

Cando facía Formación Profesional, unha das materias máis aburridas para case toda a clase era a de Mecanografía. Os máis dos milennials aprenderían a teclear nun ordenador, axudándose dun deses programas que miden automaticamente a velocidade (erros inclusive) e que, ó xeito dos videoxogos, van incrementando a dificultade conforme se pasan ventás. Eu aprendín nunha aula dun instituto de arrabalde, batendo con forza no teclado dunha Olivetti enorme e avellentada cun DIN-A4 de 80 gramos no carro. Non hai tanto disto. Nas mañás de inverno, doían as puntas dos dedos, sobre todo polos lados, a cada pulsación, entre o frío e o retroceso das teclas que rodeaban a correcta.

Dixen que ós máis dos rapaces non lles chistaba moito a materia e é certo. Con todo, atopaban a maneira de facela máis liviá. Alí copiábanse textos duns manuais encadernados en espiral; boa parte deles eran fragmentos de novelas ou relatos moi coñecidos. Había un que lles facía especial ilusión reproducir. Os editores do manual seique leran a García Márquez, e acharan axeitado incluír, non sei se con fin meramente práctica, polas palabras complicadas de estampar sen gralla no papel a 200 ppm., ou con ánimo de culturizar ó alumno, ese retallo de El amor en los tiempos del cólera onde Florentino Ariza e maila súa amante ceiban a fogaxe “como primerizos asustados” ou cousa así creo lembrar que dicía. Se un día asistía algún repetidor dos que case sempre estaban no recreativo de enfronte, os outros, se había liberdade de escolla, adoitaban indicarlle polo baixo o número de páxina.

Eu era un espectador máis deste pequeno prodixio. Non direi que recoñecera a obra porque sería mentir, mais decatábame de que aquilo non era un relato de revista de quiosco envolta en plástico escurecido ata a metade. Non estou seguro de que se decataran eles. E é que (polo menos) media vida se nos vai na inconsciencia da natureza certa dos nosos actos. Coidamos estar a facer unha cousa e facemos en verdade outra moi diferente. Xogamos cunha Beretta coma cunha pistola de petardos, e á inversa, porque vemos unha coma a outra.

A vida sería infinitamente máis insípida en caso contrario: se fose un mundo de esclarecidos. Pero non deixa de ter os seus riscos: xa sucedeu na Alemaña dos 30, para desconcerto de tantos intelectuais, por exemplo, que ignoran que, coma todos, seguen vivos porque non saben nada.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s