Mellor Van Helsing ca Presidente

dracula-prince-of-darkness1

José Antonio Sánchez, o xa ex presidente de RTVE, foi noticia hai pouco pola súa actitude nas reunións do Consello. Cito literalmente o lido en El País: “Cando algún dos escasos membros que non pertencen ó PP lle lembra que a grande maioría de traballadores da casa visten cada venres de negro en protesta polo bloqueo [en referencia á manipulación informativa exercida por tal partido], el non responde e concede a palabra ó seguinte conselleiro”.

Eu digo algunhas veces que xa poucas cousas me sorprenden e así é. Outra cousa é ser capaz de pasalas por alto. Refírome a eses problemas que, por moito que se poida un librar deles polo momento, volverán máis tarde ou máis cedo, sexa hoxe, mañá, dentro de tres meses ou de dous anos. Nunha escena do Drácula do 66, de Fisher e da Hammer, están Charles Kent (Francis Matthews) e mailo abade Sandor (Andrew Keir) no despacho deste último no mosteiro de Klausenberg, tecendo un plan para ir contra Drácula, que ten cativa no seu castelo á muller do primeiro (Susan Farmer). Charles pregúntalle ó abade como ha facer para matar a Drácula. Sandor, a quen coñecera a parella nunha taberna mentres insultaba ós seareiros supersticiosos e erguía as faldras do hábito para poñer o cu a quecer contra a lareira logo de cabalgar á friaxe, replica, desta obedecendo máis ó que del se espera, calmo e pesaroso: “Matar non, meu fillo, que morto xa está. Pódeselle destruír.” Como saberá quen seguira esta saga, Drácula revive unha e outra vez; abonda con que alguén arrinque a estaca de onde quedou cravada, ou verta sangue sobre as súas cinzas, ou (por accidente) na mesma boca do monstro afogado. Velaí o que moitos espectadores non comprenden cando se lles fala de algo anterior ó gore. O horror deste cinema chamado clásico non estaba nos sustos e no sangue a cachón, que pouco ou nada disto tiña, senón na alegoría: no fatalismo extremo implícito no feito de que o Mal podía ser anulado temporalmente, mais nunca extinguido. Falaba de cousas que de ningún xeito se poden obviar, de ameazas que sempre retornan.

Noutra escala, o problema que debera ter afrontado Sánchez era igualmente grave. El, porén, semellou ser quen dunha indiferencia que, de ser certa, ben se pode cualificar de prodixiosa. Non é este un comentario para a sección de Política. É só que me marabilla tal capacidade de abstracción, máis cando se sabe que esa terrible incomodidade agarda por un á outra banda da porta cada día. Imaxino este home abandonando a reunión do Consello sen notar o colo da camisa mal axustado ó pescozo, quitando do garaxe o coche sen riscar un lateral contra unha columna, e despois sentado no sofá sen notar ese malestar propio de tempos de agobio que fai a casa demasiado quente ou demasiado fría, ou nunha desas cafeterías dos arredores dos ministerios sen atopar o café moi torrado e o asento duro. Non direi nada da súa maior ou menor facilidade para prender no sono.

Este home lembra ó abade Sandor, coñón e perfectamente sereno, mentres ó seu convidado o levan os demos todos sentado á outra banda da mesa. Porque o abade era moi consciente da ameaza dormente que tanto aterraba ós seareiros da taberna, e aínda así permitíase ridiculizar os seus temores. Hai demasiada xente no mundo que se confundiu de vocación. Os que son coma Sánchez poderían e deberan ser mellor variedades de Van Helsing, no sitio de presidir canles públicas.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s