Je suis ‘nini’

Téñoo visto saíndo do seu portal cando entro ó meu, persignándose antes de botar o pé fóra, e só sei doutra persoa no meu barrio que o faga. Aparenta máis novo cá min, aínda que non me soprendería que empatáramos a veráns no DNI. Leva o cabelo tirando a louro recollido nunha coleta, e hai un tempo que deixou medrar encol das faccións delicadas unha barba rara que non lle acae; semella mal pegada con cola. Acerca del, ó non coñecelo, só podo facer o que fai o lucense tipo: prexulgar. O seu aspecto (case sempre viste chándais un algo descoloridos) e as súas maneiras non distinguidas, si singulares (en particular polo feito de que adoita devolver a ollada con curiosidade, algo non moi habitual aquí), fan dubidar que teña emprego remunerado nin oficio nin aspiración de sustento propio. Hai algo “poeirento” nel que me move a tal dedución. Algunha vez vai canda un home, que por idade e semellanza física debe ser seu pai, outras canda unha moza de aire insulso, que xa deixa menos á imaxinación. Debe ser, pois, o que chaman un nini, pero moito menos vulgar en apariencia cós amigos da electrónica chunda chunda e os cartos tirados en tintura do cabelo barateira e rechamante.

Seu pai resulta plenamente identificable: sesentón en camisa branca de manga curta co nariz rubio, podería ben ser o pai de calquera dos da miña quinta. Ese que se meteu nas obras ou na fontanería ós quince e mandou estudar ó fillo crendo que o diploma dun ciclo de FP ou mesmo dunha licenciatura, que lle parecerían a repanocha por comparación e por lenda, serían un vale-agasallo a trocar por unha vida de dous coches no garaxe. Despois decataríase de que a cona, e de que tampouco valía o de opositar, e despois virían os cinco coñacs diarios no bar da outra banda da praza, mentres notaba que o rapaz lle gañaba en estatura a forza de velo entrar e saír da casa na que xa non debera estar se a sociedade, o país, a mocidade e o carallo que os fundou foran coma antes, ou como el cría que eran antes.

Eu non vou ter fillos, que xa me pasou o sol por diante da porta. Con todo, se os tivera, coido que xa tería unha idea máis completa do que representa a paternidade cá do pai deste nini, e cós máis dos pais da xeración dos meus. Sabería que, se quixera que meu fillo se botara á pesca pola súa conta mañá, o barco tería que llo pagar eu hoxe. O contrario sería abandonalo á vontade dun patrón argalleiro e cruel: o azar.

Este pai, coma tantísimos pais, foi esencialmente irresponsable. Botou o fillo ó mundo cun papel máis dos que levaba el ós seus anos e acabou procurando a cegueira voluntaria por non poder soportar o que el mesmo causara.

Por iso, cando os vexo xuntos, pai e fillo, non é a de cara a única semellanza que lles noto. Cada un á súa maneira, os dous son ninis. Recoñezo que o que mellor me cae é o fillo. Como mínimo, por estoico: segue á espera de que lle paguen o barco que lle é debido.

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s