De cadaleitos e iPhones

Nun breve espazo de tempo, arredor de dúas semanas, dous coñecidos meus viviron unha experiencia que, máis ca litúrxica, comeza xa a ser cualificable de costumista aquí: asistiron a un funeral nun tanatorio.

Unha delas entrou nel ás dez da mañá e saiu ás cinco da tarde. As horas fixéronselle anos alí dentro. Disque o peor de moitos (chamémoslle) trámites é a espera previa; ela chegou a envexar á defunta, neste sentido. Para acabar de empeorar a cousa, ten unha cafetería no centro: chegou ó tanatorio con tres ou catro horas de sono malo e saiu sen tempo para un xantar decente antes de se reincorporar ó choio ata a madrugada.

O outro tivo que esperar algo menos. En contrapartida, bateu cunha sala enorme, chea a rebentar e quente coma un forno por este motivo. Contoume que o funeral lle parecera unha sorte de concerto absurdo e desesperante; sabía do que falaba, porque estivera nun de Airborne no que case morre deshidratado (no posto de bebidas servían unicamente cervexa). A imaxe que debuxaba o seu comentario resultoume onírica. Mesmo lembro ter soñado algo semellante en máis dunha ocasión. Só que, como prediciu Philip K. Dick, a realidade tal e como se entendía xa non existe, e agora, o que antes era soño, é perfectamente probable.

Ningún dos dous se decata, penso, do cambio. Dos tres, son o único que sabe o que é un velorio. Estiven como mínimo nun, de neno, naturalmente impaciente por liscar e (con certeza) non de todo consciente do que tiña arredor, nun cuarto con cheiro a armario vello, á luz amarelecida dunha lámpada de 40 cagada das moscas, cun cadaleito de acabado impecable coa tapa espalancada; abaixo, habería fumadores de negro xogando á brisca arredor de vasos de viño e comadres actualizando a base de datos. O que menos lembro é o que había dentro do cadaleito. Á volta, con noite pecha, no asento traseiro dun Seat 850 por unha estrada local moi semellante ás actuais (é das poucas cousas que se mantiveron invariables desde aquela por aquí) en todo o seu sentido negativo, nin sospeitaba que acabariamos así. Falo do aséptico, e dos extremos: en oposición á certa normalidade que supoñía unha especie de festa de sociedade cun cadáver presente, pasouse a tratar ese cadáver ben cunha omimosidade máis axeitada para o sobrenatural (e a morte é todo contrario), ou ben coma un paquete postal pendente de ir a reparto ou coma o último iPhone nunha presentación de Apple.

O equilibrio é algo moi pouco visto na raza humana, pero manda carallo.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s