Literatura do mediocre

yard-art-864043_1280

Cando se me ocorreu esta idea algo inane de armar un blog, púxenlle A Pequena Novela Galega pola canseira que me daban as prédicas, aparentes ou non, acerca da necesidade do Transcendente como verdade literaria absoluta. Aquí iso equivale, entre outras ocorrencias, á Grande Novela Galega, esa figura mitolóxica ou esperanza algo candorosa de militantes a media xornada. Prédicas que semellaron convencer a case todo o mundo por aquí. É hoxe o apoxeo da narrativa didáctica. Probade a escribir algo que non conteña unha soa “referencia culta”: nada de demostracións de erudición, nin de retallos da vida dun músico do século 19 coa correspondente exhibición de coñecemento do que é unha corchea, nin explicacións sobre o latifundismo no Cono Sur americano, nin claves ocultas a albiscar por ollos de Lector Preparado, nin leccións gota a gota de nada en absoluto: algo que se limite a falar do que é a existencia humana en esencia, que é seguir adiante sen saber moi ben onde se está nin o que se fai. Se non é poesía, nin é proselitismo (ou fundamentalismo), non vos fagades moitas ilusións de que volo vaian tomar en serio. E de gañar un premio con iso, esquecédevos. É bastante triste esta conclusión, mais tal parece que o proceso da consagración literaria, nun oficio no que, nun paradoxo notorio, a quen o exerce se lle chama algo pomposamente creador, lle imita demasiado na práctica ó da consecución dunha cátedra universitaria ou dunha praza de funcionario na administración pública, dúas cousas talvez non tan desemellantes.

O meu interese no Transcendente vai por días. O que nunca deixou de interesarme é o intranscendente. O mediocre, por exemplo; non confundir co cotián, coidado. Será porque son moitos anos de contacto bastante estreito con el, eu que sei. E dígovos algo que igual non creredes: non é nada doado escribir ben sobre o mediocre. Aquí, o mellor niso era Miguel Suárez Abel, finado hai ben pouco. Comprensible que non se atopen os seus libros fóra da rede de bibliotecas públicas hoxe: facía algo de moito mérito. Aínda non sei de ninguén que o dera superado. Cando en O Quiquiriquí describe as présas do pai do protagonista para ir coller o avión de Lavacolla a Barcelona e o terror que lle produce, un parece coñecer cada elemento da historia. Aínda cando quere saír do que pode entenderse coma drama convencional para buscar algo máis o espectáculo, como fixo en Turbo (titulada así pola vila latinoamericana), os seus personaxes seguen a ser o fulano do quinto B, sen dilemas filosóficos nin grandes ambicións fóra do terreal. O narrador nunca os observa por enriba do ombreiro, nin con esa falsa tenrura que é realmente desdén. O que escribe resulta familiar, e volve especial o familiar. Non sei se un artista poida aspirar a máis.

Dito isto, sede realistas e novelizade as vosas teses doutorais.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s