Ignatius Reilly e os axentes literarios galegos

1454524133_274766_1454526372_sumario_normal

A muller que todos os días me reserva unha barra de pan pouco torrada deixara caer unha vez que sabía que eu escribía. Non me explico por quen puido sabelo; probablemente me viu en El Progreso cando gañei o seu premio de contos, nunha foto tomada, con criterio atinado por parte do fotógrafo, a certa distancia. Dixérame ela daquela que a ver cando lle daba a ler algo do que escribira. Debín amosar tan pouco entusiasmo por que tal chegara a acontecer algún día que non volveu mencionar o asunto. Non é que sexa eu toxo, non tanto, quere dicirse. É apenas ese impulso irreprimible, mestura a medias de preguiza e de vergonza. Cando alguén se interesa polo que é un dos meus moitos oficios, todos de letras e, xa que logo, sen proveito económico, síntome tentado a facer coma o Edgar Allan Poe interpretado por Rafael Navarro en El cuervo, aquel biopic medio dickensiano de tres cuartos de hora que aparecera en Historias para no dormir, de Narciso Ibáñez Serrador, nesa escena na que un Poe xa terminal está peneque perdido nunha taberna e se nega a entreter ós seareiros a cambio dunha moeda. Un deles estráñase de que sexa tan nugallán para tal mester, se foi escritor. “¡Pero cómo! ¿Tú escribes?”, salta outro; o actor é Cris Huerta, dito de memoria. E Poe-Navarro encóllese de ombreiros e responde baixiño, recitando un verso do poema seu que dá título ó episodio: “No… Nunca más…”.

Porque, aparte da miña reticencia a volver sobre a miña obra con quen só quere matar o tempo un pouco, a xente empeza por preguntarche polo xarrón e acaba preguntándoche por Sargadelos. E que podería eu explicarlle a ninguén acerca do que é ser escritor en Galicia? Teño a sensación de entender menos cada día que pasa. Linlle hoxe unha entrevista a Manuel Bragado, que fora editor de Xerais, na que o entrevistador, Jaureguizar, me volveu demostrar que aquí nunca acada un o seu límite de perplexidade. Revelou, coma sen darlle importancia, que houbo aí atrás algúns intentos de crear axencias literarias. Axencias literarias para escritores en galego, entendo. Ó ler algo semellante, non rin porque ultimamente ando con saudade de case todo, e mirade que é a saudade algo falso e aínda perverso, pero manda chover. Foi imaxinalo e ver diante a Ignatius Reilly. Seica esta idea tan (direi) pintoresca non se materializou pola oposición de certos editores, que entendían as axencias coma competencia directa. Eu o que non sei é que había facer aquí unha Carmen Balcells, como non fora botar o día de viños, que de dous ou tres autores soamente mal se vive, e daquela maneira, por non falar de todo o demais, pero vaia. A non ser que non fosen só dous ou tres e… Xusto. Iso que estades pensando.

Edición a petición popular: Houbo unha axencia literaria aquí, tempo hai xa disto. Supoño que xa non está activa.

(Tamén dixo Bragado que lle había que dar o Nobel a María Xosé Queizán, e entón Ignatius materializouse, andou un pouco polo cuarto adiante ameazándome co seu sabre de plástico, chamoume calote intelectual e ceibou un peido coma un trono.)

Dubido que a miña panadeira estea ó tanto de nada disto. E é que este sitio, como dixo Sade en Smooth Operator, non che é para principiantes.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s