Memorias mínimas dun funcionario

ship-2739062_960_720

Un dos períodos máis estraños da miña existencia foi o meu tempo como funcionario do Estado. Malia a súa relativa brevidade, resultou ben instrutivo, se ben non do mellor dos xeitos.

O asunto xa era ridículo de partida: eu era un empregado, aparte de temporal, indesexado. Aceptara o choio por razón nada orixinal: era novo e non tiña máis ó que me aferrar. Eles non precisaban doutro movepapeis, como me advertira a miña intuición xa antes de chegar (que aínda sen ela era suposición doada, tamén hai que dicilo) e podería eu confirmar co paso dos días, e demostrábano non me prestando case a menor atención. Para Eles, os funcionarios de rango, había mobiliario moderno; eu sentaba nunha mesiña que debía datar dos oitenta, engadida ó grupo das principais do departamento coma un retallo calquera cosido nuns pantalóns a maneira de peto adicional. E, entre esta mesa e unha das principais, que albergaba un ordenador comunicado con Madrid do que eu debía ter conta, alí botaba eu sete horas diarias, dúas delas máis ou menos ocupado e as cinco restantes revolvendo nos caixóns e no arquivo á procura de algo co que ir pasando a mañá. A atención ó público quedaba en exclusiva para Eles, os de rango; “privilexio” que eu non lles envexaba en absoluto.

Tamén a organización funcional do traballo, lamento ter que dicilo, era peculiar alí. Basicamente, e sumado o persoal de todos os departamentos, había un funcionario que se mataba a traballar e daba proba dun coñecemento profundo do seu oficio, orbitando os demais ó seu redor cada vez que batían con calquera imprevisto ou dúbida. Non sei se era máis un oficinista de Kafka ou máis un Bartleby. O caso é que non lembro terlle visto facer nunca a pausa do café; a miña única idem era contra as once e media ou doce, e pode que a súa tamén, que sei eu. Os demais estaban presentes de forma apenas intermitente entre a fin da súa quenda na fiestra de atención ó cidadán e a última hora da xornada; imaxino que precisaban de bastante cafeína.

Un tempo estraño, abofé. Fóra da primeira e da última hora, cando se me reclamaba para enviar e reenviar documentación a Madrid, a sensación era a de invisibilidade, como queda dito, mais tamén a de excepcionalidade. Botaba a observar a aquela xente máis do que eu tería querido, e non me daban a impresión de saber que existía algo máis ca aquelas mesas, có coche no que volverían ás súas casas, có viño dos sábados ás nove na praza e cás vacacións na costa. Algunha, creo lembrar, tiña á beira do teclado un novelón supervendas. Máis nada.

Meu pai, ó saber que eu estivera traballando alí, tería un acto desa inxenuidade que, por paradoxal que pareza, se dá en quen só se preocupa por sobrevivir. O brutamontes iría (sen me dicir nada) preguntarlle a unha das funcionarias, á que seica coñecía un pouco, se había probabilidades de que eu puidera quedar alí para sempre. Cando o souben, moito tempo despois, tomoume unha risa vergoñenta. Con todo, recoñezo que verme de funcionario de rango tería certo sentido: sería un final absurdo para unha historia absurda.

Pensei nestas cousas estes días nos que tanto se oíu e leu a palabra “futuro”. E é que se pode carecer de futuro malia ter o convencemento do contrario. Pódese ter garantido un futuro só “material”.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s