A verdade na literatura de gasolineira

Conta James Sallis, autodefinido coma escritor de novela negra por casualidade (dar co tema sobre o que máis che presta ou menos che custa escribir ten moito de casualidade), que a premisa elemental da literatura negra non mudou nos Estados Unidos desde a fin da Segunda Guerra Mundial ata hoxe. Naquel tempo, di el, os medios de comunicación fomentaban a idea dun país de épica, beleza e fartura. Ó tempo, as novelas do xénero comprábanas nas gasolineiras lectores de clase traballadora: esas novelas si que amosaban o mundo moi real e nada compracente no que eles vivían.

Nunca pensei que a arte deba reflectir totalmente a realidade e sigo sen pensalo. Por contra, gusto das novelas e dos filmes nos que, cando menos, algúns personaxes son novelescos ou cinematográficos e din cousas novelescas ou cinematográficas: gusto de que haxa algún personaxe de acción a facer chanza da propia sorte co gañote moi preto da navalla como facía Eddie Murphy nos 80, para entendérmonos. Hai algún tempo, a proxección dun filme de Terry Gilliam nun festival de cinema rematou coa deserción case absoluta (seica) do público e coa cólera do director alí presente; non cheguei a ver tal filme, mais polo que sobre el me informei debía ser máis ben repulsivo, conforme ó xeito de concibir o seu oficio de non poucos artistas con ansias de sublimidade. A vida xa é putañeira de máis coma para replicala literalmente no que debera estar destinado a dar goce ó espírito.

Destinado a iso, mais non só a iso. Xa falei antes do enganoso dos produtos culturais de moda, dese edulcoramento que, mesmo para unha oferta calculada para un destinario que chega á casa coa cabeza de dez horas de choio e para ser unha ficción, chega a facerse excesivo. Polo menos para uns ollos que queiran ver, quere dicirse. A arte non debe ser real, mais si contar cunha base real. Se non, non se pode facer arte, como non se pode facer unha empanada sen fariña. Razoamento que non é novo nin en min, nin no gremio; téñollo visto defender a escritores que o menos compracente que escribiron na súa vida foi a palabra “cona” en boca allea. A diferencia vén dada polo exemplo inicial: se a novela negra (a daquela, que non era o que hoxe chaman así) deu chegado ás gasolineiras, a literatura non edulcorada debera ser capaz de chegar tamén. Que si, que entendo que para tal se dar a xente precisaría dun pelello ben máis duro do que hoxe é frecuente ter. Un pelello duro para aceptar o que se é, pois por algo aquelas novelas eran tan cribles nese sentido: falaban do que hai no interior de cada ser humano, quéirase aceptar ou non. Ler ou mirarse no espello.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s