O que ninguén lembrará ó día seguinte

Foto: David Cardinez

Baixara eu por unha ducia de laranxas, e agardaba mentres atendían ós demais clientes. Había xa un tempo que a xente coa que me topaba nas ringleiras e/ou diante dos mostradores se guiaba cunha urbanidade desconcertante, ata tal punto que non deixaba de me preguntar cando volvería xurdir unha faísca de “normalidade”. Podería mentir e dicir que esperaba que fora naquel mesmo momento e lugar, pero non mentirei.

Marchou a persoa que estaba xusto por diante de min e ía eu abrir a boca. Nisto que un deses paisanos que fixeron de apalpar no pan sen envasar unha sorte de costume se adiantou e pediu que lle cobraran a barra. O paisano entrara despois de min, así que, non ben lla cobraron, díxenlle: “De nada”. Eu non estaba anoxado, nin ofendido. Limiteime a lle dar a entender o que viña de facer, pois hai infractores das normas que ignoran selo.

A dependenta, talvez non querendo quedar mal no negocio do que estaba encargada, díxolle, sen malos fumes: “Seica te colaches”. O paisano nunca mirou para ningún de nós. Coa ollada baixa, nun aceno que non parecía de vergonza nin de culpa, tardou uns segundos en responder: “Hombreeee…”, desta cun ton de orgullo inequívoco.

Como digo, pouco me importaba que alguén adiara en medio minuto a compra pola miña parte dunha ducia de laranxas; tempo, tiña eu dabondo. Nin sequera me ofendeu a falta de educación do paisano. En cidades coma Lugo, unha persoa de movementos repousados e poucas falas que non pareza Dolph Lundgren é altamente susceptible de ter tomada por parva; non pode un poñerse carneiro contra o inevitable. O significativo foi aquela faísca de “normalidade”.

O paisano tería, como pouco, sesenta anos. Imaxinei que o seu nivel de envilecemento debía ser elevado (algo, por certo, moi común en individuos da súa idade aproximada aquí), para ter en tan pouca estima a súa reputación que tiraba con ela a cambio de poder pagar unha barra de pan un pouco antes de tempo. Ocorréuseme que, se era quen de facer tal por cousa tan trivial, de cousas moito peores sería ou debía ter sido capaz na súa existencia. A ruindade revélasenos así moitas veces: non nos feitos máis notorios, nos que pasan á Historia, senón nos que case ninguén lembrará ó día seguinte.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s