O salvaxe (relativamente) feliz

lonely-1784160_960_720

Foto: Skitterphoto

O outro día estiven con dous amigos que xa soben dos trinta e van encamiñando mediante o emprego público as súas vidas cara o predicible e todo o seguro posible hoxe, que non é moito, tampouco. Algo no que coinciden os dous é en que, ó tempo que fan isto, empezan igualmente a gozar da soidade. O menor deles nota o cambio con intensidade especial: antes procuraba a compaña humana case a cada minuto, ó ser incapaz de saber como dar uso ó seu tempo estando só. Hoxe deixou case por enteiro a vida nocturna e descubriu o pracer de non depender de ninguén para facer plans e para se poder centrar nos propios pensamentos, algo para el insólito ata agora. “Benvido ó meu club”, díxenlle.

Contaba José de Cora acerca do pintor Alfredo Labajjo Grandío (a dobre “j” non é unha errata; asinaba así por se diferenciar do pai, que se apelidaba só Labajo), finado hai ben pouco, que, xantando os dous nalgún deses restaurantes no que a clientela arma moito balbordo, tan numerosos por desgraza, non era raro que Labajjo se interrompera no medio dunha conversa e berrara “CALADE!”, sen erguer apenas a cabeza do prato, para decontado volver á comida coma se nada tivera sucedido. O pintor levaba moito vivindo coma un salvaxe. Non quería saber nada da xente, vestía peor ca un cantante de trap e o o seu contacto máis habitual co exterior era un taxista. Cando bradaba nos restaurantes xa era de certo un salvaxe, pois ese acto, que en aparencia non dá máis ca para unha anécdota de obituario, representa un desafío ás normas sociais en toda regra. E digo “salvaxe” sen intención ofensiva, todo ó contrario.

Labajjo morreu de non moi boa maneira, e sendo o que un redactor preguiceiro chamaría un “recluso”. Palabra que sempre achei imprecisa, porque tanto é recluso aquel a quen meteron preso coma aquel que decidiu meterse a eremita. Cando lle dixen ó meu amigo que eu xa estaba a levar unha vida coma aquela na que el viña de entrar, faltei en parte á verdade: na misantropía, o goce só se atopa en ausencia da necesidade, material ou inmaterial.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s