Entre Michael e Oswaldo, o humor

Cada vez que ando de brincadeira acabo por lembrar a Michael Stipe. O meu humor é de cara seria, do que non se amosa nunha mesa de restaurante ás once da noite, non vaia xurdir o silencio de repente. A xente non comprende que se eu pretendera ser coma ela, de ar cordial e comportamento nunca discordante, e o lograra, o cal non me sería doado, o resultado meteríalle aínda máis medo. Digo Michael Stipe porque un día que estaba escoitando un programa musical, oínlle a unha locutora expresar o seu desagrado cara a persoa do frontman de REM deste xeito. Non discutía a súa calidade coma compositor nin coma cantante, nin o seu coñecemento do oficio nin os seus logros nunha industria musical perralleira en todos os sentidos agás no económico. E con todo, insistía, preguiceira e lixeiramente incómoda, en que non gustaba do fulano porque lle parecía “un triste”. Quería dicir, imaxino, unha persoa melancólica e algo soñadora, algo que, polo menos o Michael Stipe que vemos desde fóra, é sen dúbida. Michael e eu temos en común que non alegramos á xente, e iso é delito maior hoxe. Como moito, habiamos causarlle un sorriso irónico, se pillara de que banda zoa o noso vento.

Nunha entrevista recente, Oswaldo Digón afirmaba estar totalmente en contra da xente triste. É un monologuista, e como tal (é de supoñer) un humorista, e porén é desa clase de humoristas que non ven que o humor é cousa de xente triste. Xamáis naceu da alegría humor que non fora cativo. O humor é humano, e a humanidade leva a traxedia na médula dos ósos desde o nacemento. Non vou citar a Twain, nin explicar por que nos ten chiste que a un coiote de debuxos animados lle estoupe nos fociños un atado de cartuchos de dinamita.

Direi azar e morte. E ata aí podo ler, como dixo aquel.

Los comentarios están cerrados.