Despois da morte

the-park-at-night-4270765_960_720

Foto: Henryk Niestrój

Na tarde de Aninovo, saín ó frío un pouco. Tería saído tamén pola mañá, de non ser porque sabía que atoparía a cidade de corpo presente: é curioso como tantas celebracións rematan coa morte. Tiña idea de moi poucos bares de ambiente tolerable que abriran este día. Fun ata o Campo Castelo e sentei a unha mesa de plástico de Estrella Galicia, á porta dun que sabía de certo que sería a parte decidida da vontade dun Lugo que, no institucional, vende a Historia, a Paz e o Espectáculo a forasteiros con devezo polo turismo de profundidade (máis ca de proximidade), e ó tempo, non ben o día seguinte é unha cifra vermella no calendario, ós hostaleiros parece que lles falta tempo para baixar a reixa e fuxir cun foguete nas pousadeiras cara a Mariña, Benalmádena ou Pernambuco. Ou cara o sofá.

Ó pouco, achegouse un ancián, que saudou e quedou de pé, a mirar para as luces de Nadal penduradas do vidro pola parte de dentro. Expliqueille que a moza que atendía non tardaría moito en chegar para abrir. O ancián, sen dar impresión de me recoñecer, contoume o que xa me contara outro día: que súa muller volvera marchar da residencia sen dicir onde ía, e andaba a buscala polos arredores. Tamén me contou de novo con ese acento mesetario seu, sen variar nunca esa educación ó xeito antigo, con moito “usted”, que fora catedrático emérito en certa universidade madrileña, moi apreciado por Juan Carlos I e por Severo Ochoa, e moitas máis cousas. Unha delas ilustraba, segundo el, a pelica dos políticos. Seica unha vez, na universidade, foran uns os que lle propuxeran librarse duns mobles sobrantes, nada ruíns, de bastante solera, tirando con eles “en el verde”, quere dicirse, nos solares, para que podreceran ó frío e á chuvia. El, contaba, negárase e propuxera repartilos entre as facultades que así os solicitaran, que acabaron sendo moitas. Eu aventurei que iso tería sucedido no franquismo. Respondeu que non. Que o de Ferrol aínda vivía, pero que xa non.

Varios fragmentos da historia repetiunos dúas ou tres veces, como é común cando se xuntan lonxevidade e soidade. Eu escoitei moito e falei moi pouco. Supoñía que era a mellor proba de cortesía que lle podía dar. Ó final deume a man e explicoume que, cando lle contaba o que me viña de contar a outras persoas, preguntaba sempre se estaba a molestar. Estimaba eu que moitos outros, noutras circunstancias, me fixeran tal pregunta, sequera por deixaren entrever que se saben capaces de aburrir a quen nunca contestará afirmativamente. Iso dixen para min, mirándoo marchar.

Volvendo para a casa, atopei un par de coñecidos. Non sei se vos é familiar ese aceno que se lle fai a alguén na rúa cando non se quere un parar a falar con el, ese saúdo esaxerado coma dicindo “Marcho, que teño que marchar”. Os que un día foron compañeiros meus nunca me coñeceron dabondo, por iso mo fixeron. Ignoran que eu sei ler ese temor nas facianas: temor ás obrigas que implica a urbanidade, e que non teño o menor inconveniente en atender esa petición. Os meus coñecidos e máis eu, no tocante á aparencia, eramos opostos. Eles eran deses universitarios ós que os leigos na socioloxía adoitan etiquetar coma “do Bloque”, falangueiros sen seren demasiado extrovertidos, certamente nunca excesivos, instruídos en mil materias e cun repertorio amplo de anécdotas para unha cea; eu era un misterio silencioso e distante, sen interese ningún. Eles sabían finxir; a min, tanto me tiña.

Non fun quen de imaxinalos con oitenta ou noventa anos, a lle relatar apraciblemente as súas vidas a un descoñecido nunha tarde de Aninovo. Conforme quedaba apegado á miña bufanda de la ese cheiro a cheminea propio das noites de inverno nas cidades, intuín que, nas súas vidas, a fase do esmorecemento sería moi diferente.

Los comentarios están cerrados.