Dun dous cabalos a un Porsche

topsy-turvy-world-1289059_960_720

Esta pasada fin de semana puiden botarlle un ollo á serie de Drácula a cargo da BBC. Tiña gana, máis ca nada porque no 2019 (cando se filmou) vexo case imposible unha adaptación sen caer no xa feito ou botarse ó monte. Despois de facelo, abrín un chisco o portelo das redes sociais, en particular pola parte anglosaxona, para ver se era eu o único en ter reparado no rei en coiro, e deixei, acó e acolá, algunha advertencia sobre algo importante: que a base aquí non é a novela, senón retrincos dalgúns filmes acerca dela. Non foi petulancia. Os das miñas canas puideron papar relatos de Poe pasados ó celuloide por Roger Corman nun televisor de 14 polgadas en branco e negro na medianoite. Os de xeracións posteriores, nos máis dos casos, seguramente teñan por referencia máis antiga do que estamos falando o filme de Coppola. Quería, sequera, activar a súa curiosidade.

A serie é un despropósito con certa gracia. Seica moitos non gustaron de Claes Bang, o Conde; por contra, é o máis aproveitable dela, para min. Os guionistas, menos mal, concedéronlle un ferrete máis velenoso có do orixinal, aparte de que aparenta bastante cómodo, fala fluido e entoa con sutileza, a diferencia de Dolly Wells, que interpreta á súa antagonista, a monxa/científica Van Helsing, de ar e voz non moi convincentes. Por certo que, neste cambio do personaxe de Van Helsing, xa se percibe un mal de prever: a desesperación por innovar. Por atopar obsoleto un dous cabalos, os guionistas pasan deste a un Porsche. De 0 a 200 en medio segundo: de non saír do sitio, a se esnafrar nunha ribada. Como non sería pertinente, desde logo, reincidir no estilo de Peter Cushing, non se lles ocorreu cousa máis acaída ca deseñar, a partir dun personaxe moi secundario na novela, unha monxa atea, entendida no ocultismo e lesbiana. O anterior tampouco sería improbable, de non ser porque a señora se dedica a ceibar, sen motivo aparente, amagos de discurso de xénero e a presumir do quente que anda por mor doutra monxa na mesma presencia dun Jonathan Harker agonizante, ó que interroga por ver de saber que aconteceu no castelo de Drácula. Todo isto, na primeira escena e nun convento da Hungría do 1897. Igual ocorre máis tarde co compañeiro de Lord Ruthven (que aquí non é vampiro), negro homosexual con acento caribeño e traza de activista contra a segregación racial dos anos 60 do século vinte no Sur dos USA, pero a fins do dezanove e en Europa, repito. O resto da serie non acaba de abandonar este camiño, incluíndo un nunca ben explicado salto temporal de 120 anos que puideran ter aforrado, polo demais: xa que ía ser ese ton “desenfadado” o xeral, o máis coherente tería sido, talvez, unha ambientación actual desde o minuto un.

Decepción, pois, e tamén confusión, son as palabras. Semella máis un produto para certas canles ianquis de pago ca algo pensado para deixar pegada na historia (todo o posible que isto poida ser hoxe, claro). Ten máis que ver, por exemplo, coa serie Van Helsing, chea de mozas atormentadas e empoderadas que botan a vida a pancadas e espadazos con vampiros de beizos ensanguentados (alí, Drácula é muller, por certo) ca con algo que poida levar 8 estrelas sobre 10 no IMDB.

Non caben comparacións coa novela porque, queda dito, pouco ten en común con ela. E non é que Stoker ofrecera nada sublime. Se a tivera escrito cen anos despois, estaría a carón das de Stephen King nos andeis de El Corte Inglés. É ridícula en máis dunha pasaxe, hoxe sen dúbida e se cadra xa daquela, por afectada e grandilocuente. Con todo, hai un detalle da súa ensinanza que é mesmo humorístico (dun humor algo cru), e que todas as adaptacións cinematográficas evitaron agás a de Terence Fisher con Hammer Films, no 58. Os protagonistas son quen de triunfaren, aparte de por forza de vontade, pola súa condición social e económica. Sobre todo por isto último. Para buscar e destruír a Dracula, vense obrigados a tecer unha ampla rede de vixilancia e armar unha expedición a Romanía que require un gasto considerable, para o caso asumido por Lord Godalming a conta da súa fortuna, quen tamén fará uso das súas influencia e reputación aristocráticas para convencer das boas intencións do grupo a empresarios e altos funcionarios, e mesmo ó cerralleiro ó que acudirán para entrar ilegalmente nunha das casas de Drácula en Londres. Stoker dinos aquí que, se chega a ser un fato de mileuristas con contratos temporais o que tivera que se opoñer ó monstro, o sol nunca volvería saír no mundo. Róncalle o nabo. Iso é realismo e verosimilitude.

Los comentarios están cerrados.