Unha transgresión

republic-of-korea-1886563_960_720

Non moi lonxe da miña casa, de fronte a un parque, hai unha rea de tres ou catro edificios singulares. Son singulares porque algún aínda conserva porriba do portal un letreiro que, como moi cedo, foi impreso nos anos 50; porque abonda cunha soa ollada para saber que a súa arquitectura é sen dúbida doutro tempo, con esas molduras planas a xeito de marco externo das ventás estreitas, esas liñas tan marcadas e esas portas (as que non foron substituídas por portais modernos) que me atrevería a dicir que xa non se fabrican, polo macizo da súa madeira; e porque se atopan encaixados entre edificios de construción recente, talvez máis confortables e mesmo saudables, espectaculares no estético, algún recuberto de vidro de cor que reflicte o ceo anubrado, e tamén impersoais e con case toda probabilidade menos duradeiros.

Sempre que paso por diante do parque, vólvome a ollalos. Nunca sabe un cando será o día no que remate a súa resistencia e se volvan cascallo para beneficio dalgún construtor chouriceiro. Un inconveniente dos moitos da vida nas cidades é que un non pode satisfacer a súa curiosidade ou procura do goce estético todo canto quixera, pois do contrario resulta indiscreto decontado. As cidades están feitas para os camioneiros, para atravesalas sen miralas. En cambio, quen xa pouco ten que perder, transgrede. Ignora esta prohibición non escrita e, en pensamento (se non en palabras) da Maioría, fica de cando en vez apampando para o que esa Maioría coida que é o aire baleiro.

Tal fixen o outro día, un máis. Desta vez, porén, deuse unha diferencia. Un dos membros da Maioría, un fulano próximo a iso chamado mediana idade, acompañou a miña ollada coa súa. Eran distintas. El non se estaba a preguntar que clase de xente tería sentido o pasar das horas alí, quen serían ou que pensarían das súas vidas; canta enerxía vital en tránsito poden chegar a ver unhas paredes. El andaba á procura dun tolo con medio corpo fóra da fiestra ou dun fío de fume indicio dun incendio.

“Podes presumir, ho, podes”, pensei. Ver e non ser quen de mirar, mirar e non ser quen de ver.

(Hoxe ía escribir sobre outras cousas: Irene Montero e mailas influencers asesoras, o detalle de por que tanto se fala do coroavirus e nunca se explica ben o seu efecto sobre un corpo humano san, o enésimo enredo no chamado sistema literario… Pero para que. Deixemos estar a cousa así. Ou non?)

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s