Un rapaz deses

airplane-731126_1280

Teriamos 11 ou 12 anos, el e máis eu. Estabamos no colexio, na EXB, clase de Pretecnoloxía; non sei se agora en Primaria aínda se ensina ós cativos esta materia, que consistía sobre todo en facer traballos en madeira, aserrando táboas delgadiñas de 0,5 por 1 metro ou así cun serrucho dos que levaban unha especie de “cabelo” intercambiable de metal retorto en forma en espiral, seguindo un debuxo xa feito de fábrica, normalmente unha maqueta dun avión ou similar, ou ben feito polo alumno. O caso era que el, un compañeiro, estaba sentado na cadeira do lado e tiña apoiado o calcaño na beira da miña. A perna estaba estalicada por enteiro. O rapaz era bastante respectado, deses ós que os abusóns deixan tranquilos e que mesmo teñen moza, cando os máis de nós eramos máis ben de andar con amigos. Era deses nos que se confía cando hai que falar en público por algún motivo; naqueles anos estaban por derrubar o Gran Teatro e, dentro de certo movemento cidadán de oposición a esta teima estúpida que acabaría sendo realidade, el foi un dos que mandaron ó Concello, ou á Deputación, eu que sei, a ler un discurso non escrito por el. Pois resulta que este rapaz debeu dicir algo que me incomodou, non lembro o que. A idea veume ó intre, coma se fose o único con certo sentido que se podía facer para lle meter algo de medo. Non o pensei, nin moito, nin pouco. Abaixei o corpo cara onde estaba el, batín co cóbado no seu xeonllo e endereitei outra vez a columna.

Sucedeu todo nun segundo, dous como moito. O golpe foi moi lene. Coido que, cando iniciei o movemento, o desexo era causarlle dano verdadeiro, mais mudei de opinión á metade do camiño e amortecín o impacto. Uns anos despois, nunha pista de fútbol sala, eu derrubaría outro rapaz, bastante rexo el, cunha soa man, amodo, termando del pola gorxa, para de seguido, no sitio de facerlle máis mal, ceibalo e que el se erguera e me derrubara a min. Unha de tantas.

Este da clase de Pretecnoloxía limitouse a sorrir, fanfurriñeiro e algo compasivo, e díxome: “Miras demasiados filmes.” El non se decatara de que eu, con só deixar ir o meu peso corporal enriba da súa perna, podería crebarlle algo moi doadamente. Os demais rapaces sentados á mesa tampouco amosaron máis entendemento. Eran moi semellantes a el, felices e carismáticos, dotados diso que hoxe chaman “intelixencia emocional”. A sensatez non lles chegaba aí. As súas vidas eran demasiado doadas para comprenderen a súa propia vulnerabilidade.

Volvín e volvo ver, con outros protagonistas e noutras situacións, esta escena repetida moitas veces desde aquela. Nunca prevén a fractura, que é apenas cuestión de tempo.

Los comentarios están cerrados.