Diario do ano da peste, 1

stagecoach-502130_960_720

Foto: Steve Brandon

A Nova York de fins do século dezanove moito cheiraba á merda. O único transporte de pasaxeiros e mercadorías facíase mediante a tracción animal. Os cabalos, pobriños, ceibaban onde sabían e podían. A bosta que cubría as rúas de Manhattan acababa varrida cara as canellas, onde formaba moreas de altura equivalente a varios andares. As moreas atraían moscas, que se calcula que mataban unhas vinte mil persoas (20.000) ó ano na cidade. Henry Ford acabaría por solucionar o problema. Vivimos cos problemas, desde sempre.

Cento e moitos anos despois, o venres pasado pola mañá, agardaba eu diante dun Gadis canda outras 10 ou 15 persoas. A porta estaba pechada e só a abría, de cando en vez, unha caixeira con mascarilla e luvas para deixar saír seis clientes e entrar outros seis. Situación semellante sucedía noutros supermercados e en moitas tendas e farmacias, de aforo cativo de natural. Estaba estrañado porque ata o mércores non restrinxían a entrada. Nas redes, algúns (o propio xornal local inclusive) aproveitaron a imaxe destas “multitudes” para acusar de incívicos ós lucenses: “as rúas cheas en pleno confinamento”. Sospeito que os acusadores non tiñan un coñecemento moi amplo da economía doméstica. Do contrario, saberían que moita xente, e máis en cidades pequenas coma esta, vai á compra cada día: cargar o coche para dúas semanas ou dous meses non é nada práctico, agás se se pretende subsistir cunha dieta de solteiro nugallán moi pouco recomendable para adultos e nada para nenos a base de conxelados e conservas, sen pan, verdura nin froita, nin está tampouco ó alcance de todos os petos. Tamén saberían que no día seguinte a un festivo e inmediatamente anterior á fin de semana, como así era nos dous casos, os supermercados están máis cheos do habitual. En fin, un exceso.

Eu, que, como di o asasino profesional Chino en Milano Calibro 9, oio moitas cousas, pero escoito pouco, esforzábame por poñer unha expresión irónica perante o ar marcial da caixeira da porta e a inexpresividade xeral. Quería ver se ela mantiña a compostura: se era quen de reaccionar a unha nota de cor nunha parede de cemento. O supermercado tiña cabida para 15 ou 20 clientes que respetaran a distancia mínima de separación de metro e medio. Outro exceso, dos moitos que causou non un virus, senón décadas de pésima organización das estruturas dun Estado. E aínda outro exceso: o reproche mudo que estes días recibe quen trata de rir. Tería o ousado mellor reputación se tirara unha katana de debaixo do abrigo e quixera esparexer os intestinos porriba dos zapatos. Os excesos cáusaos a histeria, moitas veces, e a histeria cáusaa outras tantas unha mensaxe de perigo, necesaria ou non, dentro dunha comunidade. Se quen a transmite é o líder desa comunidade, que ande con tento, sobre todo cando, se se repara ben, existen ameazas potenciais a millóns para a saúde e seguridade nacionais. Non ben unha delas se volva real, a masa quererá arrincarlle o pelexo por non a ter atemorizado cando debera.

A caixeira, se se decatou do que eu trataba de dicirlle, nunca o aparentou. Tampouco a froiteira que me mandou distanciarme cunha severidade insólita cando, pisando nunha faixa de fita illante que, o mesmo que a cativa ringleira de clientes da outra banda, me pasara desapercibida, lle dei a compra a pesar polo lado equivocado. Ocorréuseme que aquela froiteira, nalgún momento do inverno pasado, puidera ter tocado con toda tranquilidade a bolsa que lle daba un griposo que acabaría por contaxiar a un ancián de 88 anos cos pulmóns reducidos a charrizo por mor de décadas de fume de tabaco negro, que acabaría por morrer, coma outras seis mil persoas (non moitas, para as mortes que causa polo común estoutro virus xa ben coñecido), nunha cama da UCI. Ocorréuseme que lle sucedía o que a tantos outros, que só ven o lume non cando notan a quentura na cara e o resplandor se é noite, senón cando o resto do mundo berra tal palabra e sae escopeteado. Tamén se me ocorreu que non todo o mundo ten tan presentes como teño eu as dúas “augas xemelgas” daquel poema de Yeats, que eran o Amor e a Morte. Sobre todo unha delas.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s