Diario do ano da peste, e 2

cordoba-2161939_1280 (1)

Foto: Marina Caumel

A sensación é estraña. Son as oito e vinte dun sábado. No meu bloque acaban de soar os aplausos habituais desa hora nestes días e agora o que soa é a canción do gorila de Melodi. Sei que, como moito, gañarei inimigos co que vou dicir, pero non é que me importe moito, sendo a miña especialidade, ou tal parece. Direino: nunca o demo leva a quen, supoño que coa mellor das intencións, é coma as migrañas duras para alguén de gusto medianamente bo. A vida son as cousas pequenas e esta caste de xente, ben numerosa por certo, caga nelas.

Non vou dicir tampouco que esta pandemia non teña causado efectos abraiantes en moitos. Hai quen, ata pouco tempo atrás, esixía unha democracia verdadeira e agora se amosa conforme cos procedementos dunha ditadura. Hai quen se laiaba de que lle pecharan a conta do Twitter e agora non tería inconveniente en ser vixiado polo Estado 24/7, como din os modernos. Ben o saben algúns caudillos que fixeron historia no peor sentido: non che hai coma unha crise para a masa desexar a involución.

Comparaba aí atrás certo afamado escritor, con ánimo de escarnecer á mocidade de hoxe, o encerro obrigado polo coroavirus estes días co padecido polos habitantes de Saraxevo durante catro anos, que ficaban no subterráneo sen luz nin calefacción coa certeza de que, se se atrevían a botar a cabeza fóra, llela rebentaría a bala dun francotirador. Non lles chamaba miñaxoias ós mileniales que andan adoecidos malia ter Netflix e wifi, pero entendíase perfectamente que tal pensaba deles.

É unha comparación trampulleira. Lembra esoutra tan clasista que establece os estereotipos do proletario que devece por cambiar o mundo e, en contraposición, o do burgués paspán que só aspira a un estalicamento facial e outro polo de Ralph Lauren. No confinamento actual dáse a incerteza implícita na evidencia de que ningunha palabra chamada definitiva é a verdadeira, senón que, sempre e só talvez, será a seguinte. O que vale para hoxe, xa non vale para mañá, algo moi típico cando a humanidade trata co descoñecido. Porén, moitos seres humanos entenden que eles non teñen por que saber diso, pero outros seres humanos si. Sempre son outros os que os teñen que tirar do atranco.

Eu nunca saio á ventá aplaudir. Eu aplaudo doutro xeito: non votando a quen acaba por nos obrigar a aplaudir para chamar a súa propia atención. Hai demasiado tempo que sei que o sufrimento neste mundo é omnipresente e permanente e non entende de épocas, de clases, de sexos, de razas nin de nada que se poida imaxinar. Se tiveramos que aplaudir para loar o esforzo dun só ser humano por non se deixar ir en semellante existencia, habiamos vivir na demencia dunha sorte de tablao flamenco colosal aberto as 24 horas.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s