Pan para os paxaros

sartana_01

Hai particularidades que podemos cualificar coma de dobre fío. A miña, unha delas polo menos, é que nunca causo demasiada sensación a ollos alleos (ou que si causo demasiada, a saber). Isto tanto pode ser malo, cando se perden oportunidades valiosas, coma bo cando se evitan enredos e decepcións. Podemos dicir que, por un lado, teño o privilexio da irrelevancia. Polo outro, e por exemplo, carezo de compañeiros de xogo nese patio de colexio que é o mundiño chamado cultural. Á súa vez, a isto véxolle a vantaxe de non ter que comer callos cando quería bacallau á portuguesa por non ofender a un anfitrión inexistente, e a desvantaxe dunha inanición con honra mais sen comodidade. Hai non moito, alguén me suxeriu que non me limite a subir no Amazon o que escriba, senón que o envíe a unha editora. Nun universo de administrativos da función pública e profesores de instituto e universidade escribindo en horas libres, ben sei que non sempre se comprende que hai cousas que non pode ser de calquera maneira.

Tampouco me dou por incluido cando se publican manifestos ou comunicados desde o “sector”. Mal pode un sentirse integrante dun grupo se ó resto de membros lles é indiferente a sorte que corra. Gusto moito dos westerns, en particular dos da banda mediterránea, e unha das razóns talvez sexa que, ben mirado, non dista moito o que faría Sartana do que fago eu, no sentido de que somos cazadores de recompensas e temos a morte á porta de continuo. Saberedes que, nos filmes, o habitual é que ninguén (agás, como moito, a moza fatal aínda que de bo corazón, a predilecta do dono do saloon ou do malnacido principal da vila) poida ver diante ós cazadores de recompensas. Os sheriffs case lles tiran os dólares á cara, con noxo, na súa oficina pequena, desde detrás da mesa co mural de carteis amarelecidos de proscritos e o estante dos rifles ás súas costas. Téñenlles unha inquina intensa, ben por coidalos voitres, ben intrusos profesionais. Unha diferencia entre os filmes e a vida real é que nos filmes, ós pistoleiros élles bastante doado dar co fuxido da xustiza, e é este e/ou os seus esbirros os únicos en opoñer certa resistencia. A min, pola contra, éme máis complicado cobrar a recompensa, e non por mala puntería: chego á vila e resulta que non hai quen me indique sequera quen é Cavanaugh o Vermello, nin se estivo alí, nin onde foi, nada. A xente sempre dá aviso a outros pistoleiros antes de que teña eu baixado do cabalo. E se boto moito tempo sen pillar ningunha faciana de cartel amarelecido, non podo tampouco pedirlle unha subvención ou unha pensión ó Gobernador do Estado. Éche mala vida esta. Non vola recomendo. Quitádevos do po dos camiños da escrita se tedes oficio de máis proveito.

Por iso, e por moito máis, oio falar de manifestos e de sectores e de cultura, e oio, si, pero non escoito. Sendo, como é, igual ca botar pan ós paxaros, deixo a cousa estar e póñome a desmontar o revólver, a limpar ben o canón da borra da pólvora, a engraxar e a cargar o tambor. E despois, a ver que caras hai nos carteis. Que máis non sei facer. E, cun pouco de sorte, agarro a Cavanaugh. Ou me agarra el.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s