O primeiro día normal

A semana pasada saín da casa pola tarde de verdade por vez primeira desde o comezo do confinamento. Digo “de verdade” porque tiña saído unha tarde a comezos de mes, cando reabriron as barberías. Daquela atopara unha cidade que non era defunta só porque era medrosa, na que o único que se podía facer, aparte de pedir un rasurado, era arranxar o coche. Desta foi de verdade porque estaba aberto todo o demais agás as casas de apostas. Todo o que se supón que non conta, porque fóra do traballo, seica xa nos contentamos con encher a neveira e ir facer de runner. Irlle tomar unha é pecado.

Porén, e entraba dentro do previsible, o primeiro foi un día estraño. Ó pouco de me botar fóra da casa, dei cun fato de quinceaneiros. Notei que murmuraban ás miñas costas. Tardei un pouco en entender. “Se le ve el libro… Jo, qué vergüenza…”. O libro que se me vía era o que sobresaía do peto traseiro dos meus vaqueiros, unha novela de Richard Brautigan en edición vella. Levaba a camisa por fóra deles e os faldóns quedaran por tras dela e non cubríndoa. A rapaza do jo-qué-vergüenza amosaba unha psicoloxía que non me resultou sorprendente. Ela, coma moitas da súa idade e ben máis vellas, nunca lle atoparía interese a quen levara un libro na man. Causoume un sorriso automático. Decidín seguirlles o xogo e ceibei os faldóns: abaixo o telón. Sentínme ante todo coma un pai que non quere quedar de anticuado diante dos nenos. A reputación, e a vergonza de ser una anomalía sen chiste e non comprender ben por que.

Nun bar polo que adoitaba ir antes do enredo, a dona explicoume que reabrira había dúas semanas e decontado decidira renunciar ós seus dous luns de descanso por un motivo ben convincente: en ningún dos catorce días baixara dos 500 euros de recadación, e iso abrindo unhas cinco horas. Fora, dixo, un non parar da barra á terraza e viceversa. A súa terraza era soleada demais para os meus ollos claros, mais tampouco lle tería ocupado unha mesa aínda que todo fora doutro xeito, tan ben comprendín a excepcionalidade do momento. Fiquei no interior delimitado, animal á sombra.

Outro día, unha voz de raparigo berroume: “¡Póngase la mascarilla, señor!”desde o alto, porriba da miña cabeza. Eu levaba a máscara na man porque a avenida estaba pouco transitada a aquela hora da tarde de abafo. Tería ficado parado coma un tuno no medio da acera a cantarlle as instrucións gobernamentais completas, e aspectos nos que poucos reparan e que son de sentido común, coma a distancia física proporcional ó tempo de exposición, que ninguén lle terá oído mentar a Fernando Simón por (seguramente) consciencia abonda da tendencia da besta con feitura de home ó libérrimo albedrío. Non o fixen, claro. Que cona se pode discutir con quen brada desde un balcón? Xa o dixen e diría que caeu mal a afirmación, pero este tempo de confinamento e desescalada deixou en evidencia a incapacidade de tanta xente para pensar por si á hora na que de verdade importa, que é a do medo. E o medo, é un motor no tempo actual, e iso non pode ser boa cousa. O outro é a inconsciencia. Mellor non falar.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s