Un crocodilo onde hai un cadelo

Sløborn é una coprodución alemana, danesa e polaca, e tamén esa serie que venden como a que prediciu a pandemia do coroavirus, porque, malia se ter estreado este xullo, a filmación seica rematou en decembro do ano pasado, cando o enredo de Wuhan aínda nin xurdira. Trata da vida nunha illa alemana e das consecuencias que para os seus catro mil habitantes terá un gromo de “gripe das pombas”. Moitos dos seus elementos hanvos resultar coñecidos: negación inicial da gravidade da situación por parte dun alcalde temeroso de perder o despacho nas vindeiras eleccións, para pedir a intervención do Exército ós dous días, irresponsabilidade sobre todo xuvenil, que quince anos non se teñen todos os anos, teóricos da conspiración que sospeitan que o virus “o crearon nun laboratorio” os científicos do Goberno, percepción cidadá de que autoridades e comunidade científica andan ás cegas, uso obrigatorio de máscara, prohibición de concentracións de multitudes e mesmo un toque de queda. Mais aí remata toda semellanza coa realidade. A tal gripe das pombas causa hemorraxias oculares, vómitos de sangue e a morte en poucos días. É unha serie coa que se pasa decontado o tempo; Nikolai Wagner, o personaxe que máis me presta de todos, se cadra por ter algo propio de todo escritor, como é a falsa aparencia, e algo propio de todo escritor de éxito, como é unha sorte de carallo, é o que salva o dramatis personae. Non debe ser vista coma máis nada ca iso: unha ficción, e en consecuencia unha esaxeración.

Unha das razóns polas que perdín case todo interese neste asunto da pandemia real e actual e restrinxín a miña curiosidade nel ó estritamente informativo é que creo ser das poucas persoas, polo menos por aquí e non sei se no país enteiro, que non observa os feitos con gana de ir petar na porta do veciño ese do chunda chunda desexando que sexa unha festa clandestina e non me permitan unha negativa, nin tampouco botando contas de canto tería que cargar no carro do supermercado para poder botar polo menos unha semana seguida pechado na casa, por “minimizar o risco de contaxio”, por dó dos demais, sobre todos dos “nosos maiores” (en ton empalagoso). Direivos que procuro vivir nunha distancia prudente desde o punto de vista sanitario, pero sen cancelas polo demais: facendo moitas cousas non imprescindibles, pois nisto consiste vivir e non soamente sobrevivir. Onte, na súa columna no dominical de El País Semanal, á volta das súas vacacións, Javier Marías disparaba contra os medios de comunicación españois e o seu catastrofismo constante e trampulleiro de querer facer ver que a situación hoxe equivale á de marzo ou abril. Poñía o exemplo da entrevista a un médico de El Escorial, nunha das zonas máis afectadas en teoría, como é Madrid, na que a xornalista non deixaba de impacientarse perante a calma do home. El falaba das escasas hospitalizacións das que tiña coñecemento e intentaba explicar que non é igual un positivo ca un doente (case ningún dos primeiros pasa a ser o segundo na práctica); ela, doente no sentido máis emocional do termo, invocaba as cifras a cada vez. As cifras, as cifras. Noutro programa, a outro doutor que se expresaba coma o anterior acusábano de “tomar por imbéciles ós cidadáns”. Marías cualificaba esta intención de “terrorismo informativo”.

Eu, máis ben, sospeito que se trata de dicir ó espectador aquilo que desexa oír. Levo días moi distanciado das redes asociais. Cansei de ver o arcanxo Gabriel a soprar a súa trompeta no meu timeline arreo; o delirio, para ser tolerado, debe incluir sequera un compoñente lúdico do que este delirio pandémico carece. Hai pouco puxen no Twitter, como sen querer, que as bacterias resistentes ós antibióticos matan 700.000 persoas no mundo cada ano. Pretendía dar unha idea do cento de pandemias que vivimos cada día con toda tranquilidade, sen actualizacións ó minuto do número de contaxios e baixas, sen mensaxes institucionais, sen escaseza de papel hixiénico e sen xel hidroalcólico. Non tivo repercusión ningunha, como era de esperar. Cando a ansia maior e colectiva é a do terror, o individuo que amosa serenidade é un insensible.

Porque esa é a cuestión, que talvez debera preocupar mesmo ben máis do que debera preocupar calquera pandemia: a facilidade, e diría que mesmo o certo gozo co que se cede perante a sensación do tripulante de barco coas adegas asolagadas na treboada. Unha vez, na rúa, vin unha neniña que se escondía por tras das pernas da nai á vista da mascota doutra persoa, un cadelo de medio metro de alto que lle ladrara dúas veces, e ó tempo, e sen nunca se achegar, a nena sorría. Tanta xente é hoxe coma esa nena. Onde hai un cadelo ve un crocodilo. Onde hai un cadelo gusta de ver un crocodilo.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s