Mal festeiro

Foto: Dimitris Vetsikas

Teño a sospeita de que os malos festeiros adoitan ser malos activistas. O mal festeiro está no pub ás dúas ou tres da mañá (fóra de tempo de pandemia, quere dicirse) canda os seus ex compañeiros do que sexa ou quenqueira que o teña levado alí arrastro, e mira para a cervexa na súa man e nota a parede ás súas costas, e despois mira para o resto da grea a pintar a mona con ese aire tan artificial e sen o menor encanto nin xeito, que é o máis común, sobre todo nos que fan air guitar coa música que abrolla dos altofalantes, e pregúntase “Por que carallo tería eu que facer tal?”. Ser activista non debe ser moi distinto do do air guitar. Consiste basicamente en perder toda dignidade en favor dunha causa que se supón sempre xusta e digna dese sacrificio.

Eu sempre fun un dos peores festeiros deste planeta, se non o peor, con case toda probabilidade. A miña dignidade é coma se fora a miña filla se a tivera, que, se ben lle podería deixar vestir unha minisaia do ancho dunha gravata algunha vez, non a querería ver marchar canda un langrán que mira os programas charramangueiros do Mega, lle presta o tuneado e ten cara de amizade pasada ou presente coa fariña. As chamadas ás armas adoitan causarme unha certa melancolía, pois, e máis cando pasan os anos e lle vai un dando a razón a Voltaire en que o mundo e a xente son como son. Como escritor en galego, hai quen me confunde cun namorado da bandeira oficial non, da outra: cun aguerrido de man na fouce. Cada vez que me pasa, penso nese poeta de filme e novela que senta nunha mesa de café canda outros mortos de fame coma el e comenta a súa distancia con calquera bando: eu pasei fame con todos, con estes, con aqueles e con aqueloutros, explica sen rancor ningún, con toda naturalidade. Eu paseinas putas coa UCD, con Alianza Popular, co PP e co bipartito. Paseinas putas cando aquí se quixo poñer a todo cristo a falar con sotaque de Chamberí e cando se tivo a ousadía de pretender que o galego é o idioma propio de Galicia. O único que España e Galicia me deron foi un cartonciño de leite cada mañá, no tempo de lecer do meu primeiro ano no colexio, penso, cunhas ilustracións de especies da fauna ibérica das que gustaba eu moito. A miña familia tiña tan pouca confianza no Estado xa daquela, e iso que aquí non estaba a Thatcher, e en consecuencia tanto medo de que o leitiño lles acabara saíndo por un ollo da cara, que preferiron non tentar o demo. Acabaría pagándomo a profesora, unha daquelas que lograran evitar a xeración das varadas nos dedos e case sempre tiña un sorriso amable na cara. Resultou custar 1 peseta, ou pouco máis. Nin de balde foi.

E tanto tempo despois, érgome pensando en inglés coa voz de Peter Cushing e se nunha rúa solitaria noto unha presencia sospeitosa a me seguir os pasos, dígome sen mover a lingua “Occhio qua!” coa de Ferrucchio Amendola con acento romano. Linlle a alguén ilustre por aquí que a palabra “majadero” soa moi a barrio de Salamanca, quere dicirse a cousa de señoritingos, pero a min encántame, coma o castelán das dobraxes cinematográficas dos anos cincuenta-sesenta, e tanto me ten quen a pronuncie e en que canle os poñan. Direivos que mesmo o touro de Osborne nun outeiro, visto desde a fiestra dun coche á tardiña, me prestaba. No estético.

O mal festeiro razoa, e a razón sempre trouxo o desarraigo. É coma quen na guerra non escolle bando, que ben pode acabar furado a tiros polo fogo de ambas direccións. E con todo, a min as balas dánme risa.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s