Un domingo calquera

Foto: Sabine Felidae

Domingo. É palabra orientativa máis nada, polo menos no meu caso. Xa antes, os días non se diferenciaban demasiado uns doutros, e agora son apenas cifras no calendario. Din uns poucos que da pandemia sairá o capitalismo fortalecido. É moi probable, dado que un dos efectos dunha e doutro son as ringleiras. En case calquera sitio. A case calquera hora. Para case todo. Mesmo, e isto lembra a sucesos doutro tempo que os da miña xeración nunca viron, para comprar un pouco pan. Como digo, é domingo, bastante cedo, e con todo xa están catro ou cinco á porta. Eu veño de chegar. Como sempre fun un pésimo capitalista, a miña tendencia é á destrución, neste sentido: á supresión da ringleira. Indico ó primeiro, un home tirando a vello con lentes afumados e ar de secar as prantas nas macetas coa súa soa presencia, por deprimente, que no interior do local hai dous clientes e o cartel pegado no vidro especifica que poden estar ata catro (co número marcado en fosforescente) ó tempo. Fágolle un aceno cortés, nada imperativo, para que pase e amoso catro dedos da man. O home revólvese un tanto, coma se eu o estivera a empurrar fisicamente cara dentro. “Un momento, por favor! Un momento!” Parece desesperado. Case angustiado. O resto de integrantes da ringleira non me miran de fronte; aquí, quere dicir que censuran o meu comportamento. Nacín para fins antagónicos en aparencia, como son atentar contra o capitalismo e para ser terratenente cabrón dos spaguetti western baratos.

Sigo camiño. Vou á libraría de prensa polo xornal. Outra ringleira, máis ou menos igual de numerosa cá anterior. Vindo, pasei por diante de ringleiras diante doutras panaderías, doutras librarías, de farmacias. A idea de que podemos chegar á terceira semana de decembro, con mediodías de cinco graos sobre cero e vento e chuvia, nesta mesma situación é leña para o forno que tanto coce as miñas depresións coma os meus impulsos homicidas. As ringleiras case sempre son, máis ca iso, un fato de xente arredor dunha porta; cando están quietos, poderían confundirse cos zombis de Romero se non media un estímulo. Esta libraría é tamén despacho de loterías do Estado. No mostrador en forma de L imprimen boletos no lado vertical e venden o xornal e as lambetadas no horizontal. No interior hai dous clientes para o vertical, ningún para o horizontal. Nesta ringleira non intento ir contra o capital, malia que sei que a capacidade máxima autorizada é de seis clientes. Vou deixando que os zombis tomen as súas propias decisións, que, de novo o paradoxo aparente, sempre as guía esa terrible aprehensión non de todo xustificable que leva a ver a propia precaución sempre meirande cá dos demais, ata o punto de subestimar a sensatez allea por sistema. O que tiña diante chámame a atención porque, perante a súa inmobilidade, pasei antes. Ofendido, non acepta as miñas explicacións de que coidaba que viña pola lotería, nin o meu ofrecemento de ser atendido en primeiro lugar. A dependenta, que non logra facerlle entender a mecánica do asunto á súa clientela e desiste de intentar poñer un mínimo de organización nas ringleiras, faime ver que o fulano ofendido leva un boleto de lotería na man. Todo é xa ese filme ou esa novela onde non se comprende nada do que se le nin do que se ve, aínda que convén afirmar o contrario para non quedar de intranscendente.

Un domingo calquera na vida que temos.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s