Xa non son os 80 (ou son)

Nunha escena de Badlands, de Terrence Malick, Martin Sheen confesa un asasinato a un micrófono conectado a un fonógrafo. Está nunha desas cabinas que hai ou había antes en certos lugares públicos alá polos USA, nas que un metía 50 centavos ou así e rexistraba o que lle petaba nun pequeno disco de vinilo. Habería quen o usaría para felicitar un aniversario, a xeito de tarxeta de contido máis ou menos sensibleiro en formato sonoro. El úsao para confesar unha morte. A escena está moi ben interpretada e é cento por cento crible, porque o seu ar desnortado resulta real. Deixa caer as (poucas) palabras entre silencios dubidosos, a formar un discurso nada afectado, cun apuro que interpreto motivado non tanto pola sensación de culpabilidade, que se cadra tamén, coma pola de ridículo. Nunca vin ninguén que non estivera actuando a confesar un crime, mais coido que se o tivera visto, amosaría un comportamento non moi diferente daquel. No cinema actual ocorre que se lle pide ós actores que falen coma a xente “normal”, a diferencia do habitual nos clásicos, que procedían desde a base de que o cinema non é necesariamente (ou case nunca) fiel á realidade, de xeito que ofrecían unha variedade considerable na entoación e unha dicción case perfecta; os máis dos actuais piden un café e o matrimonio do mesmo xeito e hai que se esforzar para captar algo do que murmuran. Os xuízos boomer adoitan ser certeiros, por desgracia.

Lembraba onte a escritora Leila Guerriero na radio que en Der Himmel über Berlin (O ceo sobre Berlín), de Wim Wenders, uns anxos escoitan as lamentacións de varios humanos. Atopa ela aquela época, os 80, tan dura e caótica, propicia para o pesimismo e a melancolía. Sinala o contraste co presente pandémico, acaso non mellor, no que tanta xente só parece centrada en todo aspecto positivo que poida atopar, coma os que se animan coa posibilidade para eles moi sólida da destrución do sistema capitalista que esta calamidade global viría traer ou os que agoiran, sen xustificación alén de comparacións con posguerras moi distantes en todos os sentidos, anos de felicidade despois da desfeita. Moi aguda a escritora. Tamén eu vexo tal: esa “pel branda”, nas súas palabras, de moitos humanos non escoitados por anxos, que saibamos. Coma se sentir pesar, se aborrecer o aborrecible, se admitir que hai cousas que rompen sen arranxo, digo eu, estivera fóra de lugar e de toda lóxica e o contrario non.

Xa non estamos nos 80, non. E así e todo penso que mesmo daquela e moito antes sucedía o que sucede hoxe, que se esixen reaccións e capacidades antinaturais fronte a toda dificultade ou adversidade, talvez porque a pel é branda de máis para aturar o golpe que a lei natural ou o destino ha de dar. Coma pretender que Martin Sheen gravase a súa confesión en forma de soneto. Porque todo é xa, como se di en ocasións, unha fuxida cara adiante e a crenza é que quen folga un chisco está morto.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s