O fiúncho para o peixe

Onte, fedellando nas grabacións da canle TCM no Movistar Plus, atopei The Babadook. Como me acontece con boa parte do cinema actual, é un deses filmes que provocaron a éxtase na crítica e espectadores connaisseurs, como di a xente fina, e que eu mirara unha soa vez e decidira non volver mirar. Ó reconsiderar esta miña última decisión lembrei o seu por que. É un filme ben feito. É bo en comparación coa enésima excursión campestre de rapazada coas hormonas a ferver a unha cabana nun monte onde mora algún amigo da macheta non moi amigable cos forasteiros, por exemplo (pode parecervos mentira, pero seguen a saír filmes con argumentos así); é común en comparación con outros minimamente máis sutís có exemplo mencionado: común, non malo. E, por enriba de todo, non é un filme honesto. Honesto na acepción cinematográfica da palabra, digo, non tan estrita coma a xeral. Preséntase coma pertencente ó xénero terrorífico sendo un drama. Nada hai de terror nel, agás se consideramos terror os thrillers truculentos que, logo da base que deixaron Psicose de Hitchock e 2000 maníacos de Gordon-Lewis, guiaron o xénero desde os anos setenta. É a historia dunha muller que baixa ó inferno por mor do trauma dunha perda familiar e da presión de criar un fillo soa. O monstro é un pretexto, nunca o motor. Salvando un tanto as distancias, Polanski xa fixera algo así en Repulsión, aló polo ano 65.

Foi casualidade que César Lorenzo Gil escribira no Biosbardia sobre a necesidade da reciclaxe dos libros en papel recentemente. Falara de libros “malos”, que segundo el non merecerían o máis próximo á posteridade que poida haber no mundo da pasta de celulosa, por non achegaren nada valioso, entendo que á historia da literatura. Lorenzo semella rexeitar a idea de que un libro, malia non coincidir o seu contido cos requirimentos dos gustos máis requintados, poida ter algún valor subxectivo para alguén dentro do resto dos seus lectores. Creo que unha vida rexida por criterio tan exclusivo no gusto artístico debe ser unha vida con menos sal cá dieta de quen botou cincuenta anos a churrasco e androllas. Creo que un pode e mesmo debe gustar do (considerado) menos exquisito no tocante ó goce de espírito mentres non perda, iso si, o estilo e a claridade. Que sexa viaxeiro, non turista. O fiúncho é moi vulgar en aparencia, unha herbiña que medra no chan, indistinguible de moitas á primeira ollada. E con todo, sen ela, o peixe, un ser que se diría con máis “historia”, non sabe o mesmo.

Antes de mirar The Babadook e de ler a Lorenzo, mirara outra vez, e van moitas, First Blood, en castelán titulada sen xeito Acorralado, adaptación de Ted Kotcheff da novela de David Morrell, con Stallone de co-guionista como fai con frecuencia. É a primeira e mellor con diferencia da saga de Rambo, a única de todas cunha profundidade psicolóxica notable, cando menos. Non vai de bos contra malos. Non hai vilán, nin heroe. O sheriff Teasle non é malo. A súa persecución non obedece a maquinación ningunha, nin a intereses espurios. El e máis o seu amigo Galt son só persoas non aptas para militar nun corpo de seguridade do Estado. Están cheos de prexuízos e de aprehensión, e poñen os sentimentos propios por diante do sentido común, do trato humanitario, da democracia e da xustiza. Cando maltratan a Rambo e este vira violento, Teasle, que é a encarnación do concepto de “machirulo”, eses seres polo común casados ou emparellados e socialmente ben vistos, non recoñece o seu erro e culpa ó fuxido: “Se a un dos meus homes se lle vai a man, castígoo eu!“, berra, indignado, cando o mal xa está feito. Difícil de crer en quen foi capaz de lle poñer as esposas a un home por forasteiro guedelludo, mentindo sen ningún apuro acerca da súa suposta resistencia ó arresto. Dos seus axentes, o único sensato é o máis novo e menos influente, en contraste coa cegueira moral dos outros, máis experimentados. Logo da trampa no bosque, un reporteiro televisivo informa que os axentes sobreviviron ó ataque de Rambo “gracias ó seu alto nivel de preparación”. Para quen non o vira, feriu algúns de certa gravidade e non os matou porque non quixo, como lle aclara a Teasle un Trautman de maneiras afectadas. Todo isto, a irracionalidade e a arbitrariedade aceptadas coma algo natural, o abuso de autoridade, a realidade desfigurada polos medios de comunicación, tan actual, aparece nun filme que para moitos é un divertimento oitenteiro da era do videoclub e moi pouco máis.

Moitas novelas de peto dos anos 60, 70 e 80 e moitos filmes cualificados de menores son o fiúncho no meu peixe. Son literaria ou cinematograficamente máis ou menos ambiciosos, e porén sempre me deixan detalles inesquecibles. Non sei se Arte e vida sexan algo máis ca iso.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s