Non falo dunha cadeira vella

Foto: Hermann Traub

Na tarde do outro martes saín para un corte de cabelo. Desde o ano pasado, córtoo cada tres meses. Teño sorte de que medre sobre todo en volume e lle imite ó cabo dese tempo, en consecuencia, un algo a Clint Eastwood como era ós meus anos, porque eu con cabeleira tipo Neil Diamond metería medo. Pásame o que a algúns, que cando nos empeza a quedar o tellado descuberto dános preguiza desprendernos de xeito artificial do que nuns anos nos ha faltar por lei biolóxica. O meu barbeiro non disimula o seu descontento. Cada un sábeche as súas.

Despois entrei nunha tenda de mobles e outros obxectos de segunda man. A cadeira na que sento, como agora, para escribir xa precisaba substituta. A xente adoita tirar co que está novo porque xa non aparenta novo. Non é tanta a miña ambición. Só quero a cadeira para sentar, non para crear tendencia na moda. Atopei, arrombada no fondo do local por tras de vultos meirandes, coma se ós donos lles dera reparo exhibila, unha por un prezo case ridículo. Comprendíase por que logo dunha ollada superficial. Debía ser, como moi nova, de comezos dos noventa; para un observador distante, pasaría por unha desas pezas de deseño minimalista e nome escandinavo ou italiano que se venden a burgueses (se algún queda) con vontade de distinción na decoración doméstica por 100 euros. A estrutura resistía ben, e a tapicería estaba intacta agás por unha fenda duns tres ou catro centímetros no asento. Só se coñecía que era unha cadeira vella se se reparaba nas manchas de ferruxe do tubo metálico e se se lle daba a volta, notándose a falta das cubertas de plástico nas patas. Como dixen, ningunha ambición alén do práctico pola miña parte. E por que non, daquela?

Fun andando avenida arriba con ela na man. Algúns paseantes miraban para min. Nesta cidade, coma en tantas, non se concibe cargar cun obxecto meirande cá bolsa dun ordenador portátil se non é valéndose dun coche. Algo acalorado por tras da máscara, non por mor da climatoloxía senón por residuos de impulsos sociais, tirei en canto puiden por rúas secundarias.

Todo o camiño viñera dubidando de se fixera o correcto. Ben está dar unha oportunidade ó que ninguén máis quere se aínda serve. O planeta está tan precario de saúde porque poucos o fan, temerosos de quedar de “famentos”, que é insulto moi galego, por certo: aquí, por mor da mentalidade labrada en anos de escaseza extrema, todo o que non sexa fartura é indigno, non sei se dicir obsceno. Mais, nunha encrucillada, antes das hortas e do prado onde pacen polas mañás unhas ovellas e dous ou tres años, os meus dedos apalparon outra vez o coiro gastado, e os tensores do fondo cederon outra vez con demasiada facilidade a presión tan lene. E pareceume notarlle o cu algo rillado da couza. E non era que captara eu olor ningún, e porén sabía positivamente que cheiraba a podre. Era obvio: estaba a cargar cunha materialización da decadencia.

Direivos que a cadeira rematou convenientemente reciclada. E despois deille uso ó xel hidroalcólico. E despois pasei a man polo cabelo acabado de cortar, que non parecía tan cinsento coma antes. Por cousas coma estas comprendo ós derrochadores.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s