O pánico na cima das árbores

Houbo un tempo no que coidaba que un día había ter unha casa a unha distancia razoable da cidade, feita de boa pedra, teitada con boas tellas, rodeada por uns ferrados de herba e unha horta e se cadra algunhas leiras, e talvez unha muller e dous fillos, que naturalmente serían serena e capaz de meter os pés nun prado mollado con certa clase ela, alegres e incapaces de coller perrencha ningunha eles. Foi hai moito. O esencial é que eu me vía volvendo non ó que aspiraba boa parte da clase media deste país antes de ser aniquilada pola avaricia de algúns e o colapso continuo dun sistema, senón ó que debera ser o meu estado máis ou menos natural como ser humano. Si que era coñón eu, xa daquela.

Ultimamente o Twitter dáme un bo recordatorio de por que non me tería favorecido a realización daquel obxectivo: está cheo de xente aterrada por mor de fotos de arañas. Non vou esaxerar dicindo que son grandes coma puños. Son desas que ves nun curruncho de súpeto e, malia non seren velenosas nin perigosas de ningún outro xeito, se o teu instinto garda intacta a lembranza das súas parentes do tempo no que os que darían orixe á humanidade vivían nas árbores, pegarás un chimpo de metro e medio cara atrás. A xente responde con GIFs de lume. Comprendo tales reaccións. Houbo baloncestistas que subían ben dos dous metros de estatura e andaban polos 140 quilos que vivían as concentracións de equipo no rural a rentes do pánico: alí os insectos e arácnidos, como saberedes os residentes, adoitan ser dun tamaño considerable. Como digo, seica esta aracnofobia é un mecanismo psicolóxico que procede doutros tempos, cando a fame obrigaba estes bichos, moito meirandes e temibles ca hoxe, a rubir polos toros, entre a follaxe das cales se ocultaban os (máis cativos) parentes remotos dos que hoxe ocupan a cima da cadea alimentaria.

Creo ter lido ou mirado a entrevista a un gaucho que mesmo tiña páxina no Facebook ou cousa semellante. Nun momento dado, se cadra en resposta a unha afirmación rutinaria do xornalista que montaba á súa beira acerca do benestar animal, o gaucho, coma quen non quere a cousa, deixaba caer que o seu cabalo, por bonito que fose e apracible que semellase, había sacodilo do seu lombo e tripar nel no chan á primeira ocasión que se lle presentara. Poucas veces se ven explicacións máis precisas do que é, no fondo, a relación entre a humanidade e a natureza. Porque o grande paradoxo é que, cada vez é meirande a miña convicción, o lugar do ser humano é aquel onde nunca debera ter existido máis tracción cá das propias pernas ou, como moito, a animal, onde non lle fora preciso emigrar a ningures para se garantir a supervivencia nin para presumir dunha falsa realización persoal, onde os nenos non tiveran smartphone e onde, si, houbera arañas coma camións e o risco real de que un cabalo lle desfixera a cabeza. Chegamos ata onde a intelixencia e o medo nos deixou, que non ata onde estaba previsto que chegaramos.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s