O digresivo e o melancólico

Foto: Miloslav Hamřík

Ultimamente miro moito Once Upon A Time In… Hollywood. Un día á semana, como pouco; igual me sucede con 28 Days Later, de Danny Boyle. A moitos non lles prestou o de Tarantino. Dígoo en pasado porque o mirarían unha vez e fin. Pareceulles, xulgando tanto polos comentarios de espectadores “non especializados” coma dos Carlos Boyeros deste mundo, un filme no que non sucede nada, que carece de dirección e para eles, en consecuencia, tamén de sentido. Identificación errónea, a da dirección co sentido. Pode que non se conte unha historia cunhas referencias concretas, quere dicirse, uns personaxes, unha relación entre eles, un plano temporal, movementos cruzados deses personaxes que causan a acción, e un final máis ou menos épico. Non. Aquí o que hai é un exercicio de digresión de dúas horas e corenta e un minutos, aproximadamente. Fálase dun tempo que xa pasou e que tampouco nunca foi exactamente como o presenta; dise ás veces que os actos da Familia Manson indicaron a perda dunha inocencia, pero sospeito que Hollywood, se algún día a tivo, xa a perdera moitísimo antes diso. Para quen considera Pulp Fiction un clásico do cinema, estoutro non pode ser máis ca unha bosta incomprensible, tamén se comprende. Pénsese no coñecemento que os menores de 40 de hoxe terán do que era o cinema do Oeste barato producido nos 60 entre Roma, Almería, Madrid e Burgos e da realidade daqueles actores que encabezan carteis ata que un día abren os ollos nas súas casas dos outeiros de Los Angeles e descubren, mirando para as guedellas de Dennis Hopper, que lles pasou o sol por diante da porta.

O pecado semella ser, pois, a ollos de moitos, a digresión, pois nun filme polo que se pague, e aínda un que se piratee, e máis se é de Tarantino, non pode pasar un minuto sen que a alguén lle disparen nos collóns. E tamén a melancolía, pois filmes coma este si que teñen un sentido. É extremadamente melancólico. Trata de dous abandonados por todo e por todos e dunha perda sen volta atrás. Nunca gustei moito das historias dos gañadores no social, no económico ou no afectivo, por dicir tres. Sempre que me presentan un heroe (ultimamente heroína) sen ningún defecto importante, sen ningunha carencia, sen ningunha necesidade, deixo de ler ou de mirar porque me cheira a can. Prefiro as dos que, coma a parella algo improbable que fan Rick Dalton e Cliff Booth, que son conscientes do lonxe que se atopan do camiño da fortuna, e de que iso non vai cambiar, e de que igual o seu futuro é negro coma o piche, e malia todo permítense o gusto de lle disparar nos collóns ó decorrer do tempo, que é o que dicta a lei máis poderosa hoxe, coas súas propias (e disque desfasadas) armas unha noite de moito bochorno.

Na vida real, á xente coma estes dous díselle que se “reinvente” ou que morra. Os que non queren facer unha cousa nin a outra son os máis interesantes, sempre.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s