Teceláns perpetuos

Foto: Peter H

Fun a semana pasada ata o HULA para actualizar os datos da miña tarxeta sanitaria, non vaia quedar no limbo cando o Sergas teña a ben reservarme un ou dous chutes de Pfizer, Moderna ou J&J. O proceso para facelo desde a casa resultou tan inaccesible como supuxera que resultaría, a diferencia da mala ostia, que si xurdiu puntual a me facer apertar os dentes. Na era dixital, o sistema proclama medio minuto nun smartphone cando quere dicir unha ou dúas horas entre a sempre impredicible rede de bus urbano lucense e a ringleira (aquel día milagrosamente breve) diante das xanelas de Administración dun hospital. Paradoxo propio dun tempo no que a filosofía xa non dá máis de si e a liberdade, por contra, consiste en ir de bares e poder escoller a forma de suicidio.

A viaxe levoume por algúns dos recunchos máis gratos de ver da cidade, que son os máis remotos e deixados da man da Alcaldía. O trebello vibraba ó pasar polo firme devastado nivel desfile de división de mecanizados da Fervedoira e o seu pazo, de ar señorial un día, de pendello hoxe. Seica pola zona había un puticlub. Nunca fun, mais non me estrañaría que o tiveran armado no mesmo lugar e no que fora o cuarto do señor unha suramericana de feitura rotunda lle tivera amosado os seus encantos a un langrán calquera cos ollos moi vermellos por mor da marihuana un día. Nas Gándaras albisquei un toldo que dicía “Bar-Ultramarinos”, que me resultaría evocador se eu fora Xerardo, un rapaz de aldea, á par que decepcionante cando notei o papel amarelecido co que forraran os vidros por dentro.

Á volta, baixei do bus na Ronda e pasei por diante da sé da Xunta, ese estafermo, como diría Camilo Gonsar, que parece a casa dun produtor de porno de Malibú tamaño familiar e versión insablubre. Había unha manifestación ás súas portas. Sindicatos e nacionalistas a pedir mellores condicións para a supervivencia. Ó pasar eu por diante, por algunha razón, todos os manifestantes, mesmo o habitual home do altofalante, enmudeceron de golpe.

Imaxino que foi algo casual, debido a algunha sincronización necesaria nesta clase de situacións. Eu seguín camiñando. Varios manifestantes da primeira liña, disto non había dúbida, fitaban en min. Decidín que algo tiña que facer. Seguro que teredes botado un deses suspiros fondos nun deses días fatigosos nos que nada semella saír dereito, e todo é tecer a colcha por un lado mentres se desfai polo outro. O meu inflou a miña máscara, e ata non sei se non resultaría audible. Ó tempo, non puiden evitar un cabeceo de aborrecemento, que un observador superficial interpretaría como despectivo.

Non era tal. Era só que aquilo, aquel tecer e destecer, tíñao visto tantas veces na miña vida coma golpes de á dá unha mosca nunha hora. Tiña visto tecer milleiros de colchas, todas coas mesmas agullas e a mesma la. Todas as desfixeron o tempo e máis o aburrimento dos seus destinatarios, neste tempo de datas de caducidade aceleradas e de sede enfermiza de procurar ar novo cando aínda non se acabou de respirar o presente. Ultimamente lembro moito aquilo que dixo Chuck Palahniuk de que (cito de memoria e non textualmente) no mundo non hai oportunidades para todos, e a violencia será un medio de acadar esas oportunidades. Isto penseino despois. Daquela só seguín andando.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s