Os que seguen no seu sitio

Será pola pandemia ou polo que sexa: cada vez vexo, no meu exterminio ritual de tempo diario, máis carteis co lema “NECESITO AYUDA” escrito a bolígrafo, e cada vez nos lugares menos convenientes a priori. Da porta dos Gadis, que é unha escolla como mínimo sensata para pedir esmola, polo moito tránsito de clientes, pasaron mesmo á porta de comercios nos que o dono se para a falar contigo porque non hai ninguén máis a quen atender. Adoito dedicar unha inclinación de cabeza a cada esmoleiro (diría mellor esmolante, pois o galego normativo denomina igual a quen pide esmola e a quen a dá, pero teño menos forza na RAG ca un xitano nun xuízo, como di o dito do sur peninsular) co que topo, pois, se non de admiración, é digna de respecto tal actividade. Nunca sei se captan o significado do meu aceno, e non sei se non me desexarán un caso severo de hemorroides en voz baixa, ó non poder eu deixarlles o que non me sobra. Fágoo igual, e máis se, como digo, por veces a escolla do asento é arriscada.

Outra das razóns da miña certa reverencia cara os necesitados é que un escritor debe, por forza, sentirse máis pertencente ó mundo destes có dos profesores universitarios, os xornalistas ou os funcionarios, o que non significa que guste del, tampouco. Mais un mira o poeta Ricardo Sorbedo de La colmena, mellor o filme cá novela, polo menos na miña opinión, que trae un pouco pan envolto no gabán e senta á mesa do café sen un peso e di, cun sorriso, que Deus proveerá, e pensa que velaí está un compañeiro. E un mira aquel filme de Coppola que poucos terán mirado ultimamente, Malas calles, e mira aquela escena na que Charlie (Harvey Keitel) reñe con Johnny Boy (Robert DeNiro) e acaba por darlle uns dólares, dicindo que cos cinco ou dez que lle quedan pasará a fin de semana, e pensa que iso ben o coñezo. E direi Cowboy de medianoche, o filme, que a novela de J. L. Herlihy nunca nas mans me caeu, cando Joe volve á casa marcada para demolición con medicamentos para Ratso e uns dólares, e faille pensar que os gañou co seu corpo na rúa 42, onde de certo estivo, pero doando sangue. Este escritor non é un prostituto, mais o resto, e recoñecendo a influencia dunha vida en precario xa desde o berce, un percíbeo coma unha sensación próxima ó físico.

O esmolante e o escritor, digo o escritor de vocación e de corazón, o que non vale para outra cousa, saben que sempre lles caerán as migallas, que serán outros os que se poidan permitir vacacións de profesor universitario, e que están tirando os dados a cada minuto que respiran, e que non hai un plan previsto para a derradeira parada da viaxe. E así e todo, sentados cada un no seu posto, seguen adiante.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s