Seres estraños e días estraños

Foto: Ylanite Koppens

Desta semana, lembro tres sucedidos. O primeiro coido que foi o venres. Estaba eu no Dia e vin aquelas tres mulleres. Estaban diante dos estantes dos friames, os queixos para untar e esas cousas. Unha delas, á que non lle vin a faciana, era fraca, cos cabelos longos e bastante raros no curuto, e ía, máis ca vestida, enfundada nunha especie de camisa de flanela a cadros escoceses, algo grunge. Andaba a revisar os estantes todos de arriba abaixo, e dun lado ó outro, mentres murmuraba e tecleaba no seu móbil ou trebello semellante. As outras dúas semellaban nai e filla, xa tirando a vellas as dúas. A máis vella fitaba na frenética grunge con sospeita. A máis nova trataba de convencela de que era unha clienta máis que andaba a botar as súas contas. “Sí, ya”, respondía a máis vella, teimuda e diría que ofendida, por alguna razón que non se me ocorría. Eu metínme no medio delas, un pouco porque tiña que pasar por alí, outro pouco por ver de que non chegaran ás mans. Nese momento, a grunge desistiu con aceno violento. “Nada, ya volveré después, porque así es imposible”, e aló marchou. Pero marchou na dirección contraria á saída.

O segundo e o terceiro foron o sábado. O segundo foi á mañá. Collín un atallo solitario entre hortas e solares e catro casiñas. Fágoo moito. É a única maneira de poder tirar a máscara por uns minutos. Vin os dous cans saíndo dunha ruela. Eles tamén me viron a min. Decateime ó momento de que precisamente pequenos non eran. Dous mastíns que me chegaban á cadeira, e eu paso bastante do metro oitenta. Eran mansos, curiosos e viñan ceibes por completo. Arredor non se vía unha alma. Malia que non semellaba perigosa a situación, por precaución, dei a volta e volvín uns metros polos seus pasos. Máis que a súa agresividade, temía o seu cariño: non sabía que podía facer se quixeran adoptarme coma dono, sen consulta nin posibilidade de renuncia pola miña parte. Non foi así. Seguíronme, rozándome un chisco as mans cos fociños, moi ledos. Volvín dar a volta, e seguín camiño ó ver que non se viraban cara min. Pensei que, se estivera casado e tivera fillos, talvez me dera por traelos por alí, e igual os mastíns podían, como lles acontece con frecuencia ós animais, saltar por calquera detalle para o humano sen importancia, e adoitan ter mandíbulas potentes.

O terceiro foi nun bar, á tarde. Cando entrei, xa estaban alí aqueles dous. Non eran nin as seis da tarde, polo cal o seu comportamento estaba completamente fóra de lugar. Dous individuos duns 50 anos. Facían coma se estiveran nun pub ás tres e media da mañá. Un deles fíxoseme coñecido, porque era cliente habitual. Era difícil esquecer un bandullo enorme nun corpo coma un feixe de garabullos polo demais, dous deles metidos en pantalóns estreitiños, deses que levan os lambidos segundo o dicionario castelán-galego de Rinoceronte, pijos de toda a vida en castrapo. Era o máis pailán dos dous. Non paraba quieto. Dáballe ó cubata, erguíase, andaba coma arrastrando os pés nunha especie de moonwalk zoupón, cantaruxaba algo, sentaba, cubata, moonwalk… Unha vez foi ó baño e alí ficou falando só. Coido que era un deses fulanos que ignoran que non teñen a menor gracia. A camareira, como non habían ninguén máis, sentou un pouco con eles. Pareceu gustar de que a “estrangularan” de carallada. Todo isto estaban a facelo, un sen máscara, o outro con ela no queixelo todo o tempo. Comprendín a indulxencia dela: non hai negocio sen clientela. A súa meirande ousadía foi suxerirlles sen moito interese que mellor estarían na terraza, sen resultado. Eu, por tras da miña máscara, ollaba cara eles de cando en vez. Sentara na miña mesa habitual, que era a do lado, porque coidara que marcharían pouco despois, como a cantidade de vasos e latas da súa suxería como o lóxico. Viñera para tomar un café e ler; o primeiro non me estaba a prestar e o segundo era case imposible. Cando marchei, estiven por despedirme deles cun “Adiós, gilipollas” que mesmo o alcol lles permitiría entender. Tiña gana de emprendela a ostias. De dicirlles o que lle dicía Michael Caine a Cliff Brumby en Get Carter, cando o visitaba na súa casa: “Es un homón, pero non estás en forma. Doute fendido nun tris”, en tradución libre. E máis. Non fixen nada. Carter si, e non tivo razón para se arrepentir. Éche o que teñen os filmes.

Todo isto foi parte dunha desas series de días estraños que suceden de cando en cando. De súpeto, aparece xente rara, coma xurdida dun soño, de non se sabe onde e, coma nunha confabulación, comeza a interferir na túa rutina, a meter paus nas rodas dos teus pequenos praceres, e todo vira irreal e as máis das veces desagradable. Sucede sen aviso e sen explicación. Se cres en Deus, ben podes aventurar que tirou os dados de calquera maneira, ou que andaba doente cando moveu as pezas polo taboleiro adiante. Poderías tamén supoñer que iso significa que lle importas algo, mais se cadra xa sería demasiado supoñer.

Un comentario en “Seres estraños e días estraños

  1. Pingback: Tigre e dragón – A PEQUENA NOVELA GALEGA

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s