Os pés na herba

Foto: Spanky Ward

O sol parecía querer quentar de firme, algo non moi visto neste verán lucense. Notei gana de pisar a herba. Puxen a miña gorra de Adidas e botei a andar lonxe do valado de edificios que, sexa de vinte metros ou de tres quilómetros de longo, é case calquera rúa desta cidade. Baixaba por diante do parque de bombeiros cando unha furgoneta de mensaxería á que deixara atrás estacionada en dobre fileira pasou rulando a modo á miña beira. Sentín o urro. Uso esa palabra porque a coido máis precisa, sequera no sonoro, para describir un berro gutural coma o que saíu da xanela do pasaxeiro. Non era un berro de dor, sorpresa nin nada polo estilo. Non era que eu lle tivera feito nada, nin estivera a incumprir as normas de circulación. O fulano non quería nada de min. Berrara como se berraría para lle afalar ás vacas. Mirei a furgona distanciarse. Fracasara el no que sen dúbida era a súa intención: lanzara o seu “ataque sorpresa” tan ás presas que non lograra meterme medo. Nin tal fugacidade espertar a miña curiosidade. Seguín andando devagar á beira do solar de herba amarela que mesmo ulía a iso, á palla; parece lóxico mais non sempre ocorre en zona urbana. Puidera ter cedido á tentación e pisado a herba. Case o fixen. Pero non. Demasiados días desexo unha desas apocalipses de cinema na que só restamos o mundo e máis eu. Polo menos para meter os pés na herba sen ter que bater con ninguén a axexar, a empecer, a dar mostra vulgar de non entender nada de vivir.

Indo xa  polo que chaman “avenida” e non é máis ca un carril periférico, dun lado a rozarme a roupa nas silvas que ninguén matara aínda con glifosato, á vista dos loureiros que tanto agradan ás velutinas, do outro a mandarme un airiño lene o tráfico sempre impaciente deste lugar, dera en cavilar na estraña forma na que certas carencias humanas se presentan. O baleiro existencial queda moi ben representado na xente que berra cousas desde os coches, ou desde as fiestras, ou desde as terrazas dos bares (tamén me ten sucedido) a quen pasea despreocupado en aparencia. Que pode levar a calquera a tal acto irracional e innecesario, se non é a desnutrición da alma, por dicilo ó xeito poético? Aquel repartidor, na súa falta de imaxinación, na súa imposibilidade de atopar certo goce de espírito en canto había arredor seu, e dou fe de que era moito, non tivera máis saída para eludir a rutina patética que lle tocara en sorte e que seguramente non facía demasiado por cambiar ca seleccionar un obxectivo que debeu estimar vulnerable e inofensivo, inclinarse un pouco cara a dereita sen ceibar o volante e berrar nin cheguei a saber que. Aínda ben que isto non é un deses filmes con ínfulas psico-sociolóxicas nos que o protagonista, véndose nunha situación semellante, prefire disparar no sitio de ouvear. Con todo, debo recoñecer que sería máis entretido. Desta aquel pobre ser inanimado si que lograría atraer o meu interese.

Porque si, hai moito material para encher o baleiro. Sen urros. Sen depender dos que seguiron camiño entre as silvas, a herba seca, as rosas a rebordar un muro e a tarde quente, In The Hot Afternoon, como dixo Stan Getz. Hai material. E non se aproveita. Teñen os pés na terra no sitio de telos na herba.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s