Tigre e dragón

Foto: Vinzenz Lorenz M

Richard Matheson escribiu o relato no que se baseou Spielberg para o seu Duel (El diablo sobre ruedas) influenciado por algo que lle aconteceu o día que asasinaron ó Presidente Kennedy en Dallas. Ese día, ían Matheson e máis un amigo en coche por unha estrada con case toda certeza moi semellante a aquelas polas que guía desacougado Dennis Wheaver no filme, cando un camión que viña por tras, con case toda certeza nada semellante a aquel trebello de pesadelo que persegue ó Plymouth vermello de Mann, deu en acelerar demasiado e en pegárselles á traseira de xeito temerario. Coidaron que o condutor toleara, pois non aparentaba intención de lles adiantar por moito que lle facilitaban a manobra. Matheson atopou tal virulencia nesa actitude que non debeu custarlle moito tecer esa historia na que o Diaño feito metal e pneumáticos vai á caza do ser humano.

Aquel de Matheson foi un día podemos dicir que endiañado, coma se aquelas dúas violencias tiveran dado as mans para deixar sabor a cobre na boca e a inseguridade en cada aceno. Día arruinado. Xa teño contado que eu entendo un pouco deses días. Ben menos memorables no meu caso, certo, pero días estraños así e todo.

A rapazada que xogaba ó billar o outro luns, case todos sen máscara, xa me tiña ben encarneirado, pero era un encarneiramento máis ou menos tolerable. O café non me sabía peor e o libro aínda me tiña chiste. Acababan de marchar dous fulanos, máis vellos, da mesa do lado, os dous coa máscara a pendurar da orella. Os dous amosaran completa indiferencia ás miñas olladas curiosas e ó meu abanear maino de cabeza. Intentaba eu chamarlles a atención, para que se decataran do que estaban a facer e, tamén teño que dicilo, para que marcharan para a terraza coma case toda a poboación lucense. Fixera igual coa rapazada, igualmente en van. Ás veces, só ás veces, teño unha miguiña de fe na humanidade. Aló foi toda polo río abaixo. Pouco botou a mesa desocupada, cousa rara naquel local a aquela hora e neste mes. Por iso fora alí, porque o normal tería sido atopalo baleiro. Os seguintes inquilinos foron un trío de poligoneiros, dous machos con gorras de béisbol e unha femia de carnes abondosas encaixadas nun top e nuns shorts. Como era de esperar, na vida os vira diante. Coma se tiveran saído do inferno, talmente. Entón, cada un de nós cometeu unha estupidez.

A estupidez dun dos canis fora tirar a máscara, que traía posta de fóra, e situala no cóbado cando estaba dentro e rodeado de xente. E a estupidez que eu fixen foi repetir ollada inquisitiva e abanear de cabeza. Desta vez, cando volvía ó meu libro, oín un “¿Quieres algo?” agresivo. Notei o calor no corpo e o ritmo cardíaco acelerarse de golpe. Non podía ser. Oía ó fulano explicarlle ós outros dous “Es que se me quedó mirando e hizo así” e era coma volver a un tempo esquecido e nada estrañado, cando era moito máis novo, máis hormonal e case desexaba aquela clase de meteduras de zoco. Estaba case emocionado. Nun segundo, xa estaba medindo a ollo a forza dos dous canis, lendo na postura de cada un se tería que ir contra un ou contra dous, dubidando sobre o estilo axeitado de loita e se debía empregar o cinto coma arma se o plan inicial ía ó carallo, non foran os pantalóns algo caídos dificultarme os movementos de pernas, e se o Aplauso (non vos explico a súa mecánica, pero é efectivo se está ben executado) era factible. Eran os mesmos pensamentos que se me amoreaban no caletre daquela, tantos anos antes, cando tivera a última pelexa. Porque a análise primeira fora ben doada: non entenderían máis ca un idioma, e desde logo ningún razoamento. A súa reacción inicial fora significativa. Aparte, eu medrara rodeado desta caste de humanidade. Coñecíaa demasiado ben, ó meu pesar.

Falando de reaccións, non sei se coñecedes un filme de artes marciais chamado The Perfect Weapon (Arma perfecta); moi recomendable dentro do subxénero, sobre todo polo realismo coreográfico inusual: nunca se ve ninguén saltando tres metros no aire. O protagonista tiña un anel con dous gravados, un tigre e un dragón. O seu mestre de kenpo ensináralle que eran os dous estilos de loita: o tigre, ou a reacción impulsiva, e o dragón, poderoso e tamén intelixente. O discípulo poñía o gravado do tigre cara arriba cada vez que se tiña que agarrar a ostias, sen máis cerimonias. Pois, seguindo este exemplo, eu, nas escasas pelexas nas que me metín na miña vida, fun dragón, agás na última, na que perdín por preferir non ser unha cousa nin outra. Desde entón, evítoas por esa e outras razóns. Moito esforzo para non ser o resultado máis ca un monte de enredos. Os canis eran e sempre serían tigres.

Xa estaba eu na parte na que me preguntaba se estaría fisicamente enferruxado de máis para o que podía ser un combate esixente. Sabía que esta caste de contrincantes non son precisamente intelixentes. Calculaba que, cun pouco de sorte, lograría que acabaran mallando un no outro por accidente, coma nun filme de Bud Spencer e Terence Hill. Estaba por pechar o libro, deixar de eludir a confrontación e ir ó choio se non había outra alternativa, cando os tres poligoneiros concluíron que era mellor marchar, e tal fixeron. Sen máis. Dei gracias de que desta a miña ocorrencia funcionara no aspecto da comodidade. Axotara da miña beira unha compaña non desexada nin desexable.

A moza volveu algo despois por tabaco da máquina. Deume que recear a súa despedida educada da camareira. Sería ilóxico que me estiveran agardando fóra, mais teño visto cousas máis raras. Por se acaso, deixei pasar unha media hora antes de saír. Precaución inútil. Non apareceron por ningures. Parecera todo un soño. De feito, teño notado que estes seres se materializan coma por encanto nos días malos. Hai algo de inexplicable nesas aparicións sen o menor sentido. Pero en fin, este Mann podía guiar tranquilo, que o camión tirara por outro ramal. Coido que sorrín por baixo da máscara, non por alivio, senón por nostalxia. Tempos idos que volven para se volver fume nun tris. Para nos lembrar o que aínda somos ou non somos máis.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s