Os empanados

Foto: Engin Akyurt

Cando se decretou a fin da obriga dos dous metros de distancia interpersoal en Dinamarca, algúns inmigrantes tomaron a cousa a chacota: «Pois ben. Agora poderán volver ós cinco metros de sempre».

Isto lino moito despois de que o meu veciño poeta me preguntara o outro día como é iso de que son un misántropo. Parecía estrañado de que eu puidera ser tal, cousa estraña en quen anda arriba e abaixo pola rúa, desleixado no vestir e coa ollada baixa non con aire triste, senón caviloso, e fala de Sánchez Ferlosio. Non había maneira de saber se o preguntaba en serio. Ás veces, cando coincidimos, e penso que el non se decata, estalico a propósito a corda da súa aparente distancia con respecto ó resto do universo. Cando mencionou que tiña pitas, por exemplo, dixen que lle había ser difícil atoparlles sitio no piso. «Como carallo as hei ter no piso?», replicou con desconcerto por tras da preguiza. Eu sorrín, algo decepcionado. Esperaba unha réplica absurda á miña réplica absurda. Pero non. O meu veciño poeta está máis preto do convencional do que quere facer ver.

Preguntoume pola misantropía porque eu lle tiña dito que era un misántropo. Expliqueille que non é que deteste a todo o mundo; ningún misántropo fai tal, ou acabaría coma o personaxe de Michel Piccoli en Tamaño natural, de Berlanga, pechado nun cuarto cunha boneca xaponesa. Un pouco de vida social non fai mal a ninguén, e mesmo é recomendable para a saúde mental. Para min, a cuestión reside na medida. Igual por Dinamarca non, máis por aquí de poucos exemplos de tino na cantidade e oportunidade de interacción cos semellantes sei. Mentres eu opino que se debe deixar á xente respirar, o mais aceptado semella ser afogar en compaña. Mentres eu opino que é mellor dar por rematada a noite ás doce para que o moito alcol non nos prive ó día seguinte dun café na mañá agradable, o máis aceptado semella ser dálle así botes os fígados e mañá deamos o día por cancelado. A nula mesura e o rumbo suicida.

O meu veciño poeta confundiu o meu desinterese cara a humanidade máis convencional coa posibilidade de que eu perdera interese polo meu ambiente. En absoluto. Un meu coñecido díxome pouco hai que pasaba un día en coche e viume na rúa. «Ibas muy empanado», opinou, con preocupación. Coidou que era porque durmo pouco. Non. Si que dicía ben polo de «empanado». Eu vou empanado pola vida. Non perdo detalle de canto pague de verdade a pena. É o único xeito de non ser coma os que nin saben medir ben nin ser oportunos.

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s