O estilo no monte

Foto: Sergei Tokmakov

Nun documental sobre Vietnam, a presentadora visitaba unha vila flotante, quere dicirse, un fato de casoupas habitadas por pescadores aboiando nun golfo. Ela visitou unha das casas, logo de darlle á nai unha bolsa de lambetadas para os nenos. Sorprendeuse de atopar alí un escusado: un habitáculo cun furado no chan, por onde ía todo ó mar. Lembroume o que tiñamos na casa na que nacín. Noutras, nas aldeas, o cuarto de baño era a corte das vacas, sen máis; nós eramos, non direi de cidade, si dos arrabaldes.

Estes días Daniel Monzón promociona o seu máis recente filme, baseado seica nunha novela de Javier Cercas, ambientado no extrarradio dunha cidade non grande aínda que próxima a unha cidade grande hai corenta e tantos anos, adscribible ó subxénero quinqui. Non o vin aínda, mais, sabendo o que son esa caste de novelas e o que leva feito o director, atrévome a predicir que será unha romantización do tempo e lugar indicados. Algunha frase de Monzón nas entrevistas xa o deixa entrever: fala da admiración por aqueles rapaces que, segundo el, dispoñían dunha liberdade case infinita. Non é raro, tampouco, nin criticable desde o punto de vista estritamente artístico. Xa o fixera Saura con Deprisa, deprisa. A dous dos protagonistas cachounos, por certo, a madera pouco despois de rematada a filmación facendo o único que sabían facer aparte dunha actuación natural (por nada dramática) perante a cámara, que lles valeu uns anos de prisión. O atraco a man armada, digo, non a actuación. Eloy de la Iglesia entendía algo mellor ese mundo, pero isto xa é outro conto.

Digo que non o critico porque ocorre que a ficción moitas veces se limita a contar á xente o que a xente quere ver. E a máis da xente, cando se lle fala dos quinquis, prefire ver mozos estilosos no seu ar de crianza en vivenda social de cemento ruín coas crechas ó vento ó volante dun Seat 124 impoluto e non a carne de reformatorio, afanadores de todo o que non estivera preso con cadeas ós que había que subtitular mesmo falando o castelán porque non se lles entendía cousa entre o argot de canella e a pronunciación preguiceira, ou porque xa lles faltaban os dentes.

A liberdade daqueles rapaces todos a coñecemos dun xeito ou doutro. Eu mesmo, no tempo no que tiña que facer as necesidades nun escusado coma o dos pescadores vietnamitas, coñecín quinquis, non a escala barcelonesa nin madrileña, pero quinquis. Podo dicir que, entre a heroína e Bonxe, ningún acabou ben, e que o camiño ata a sobredose ou as esposas foi moito menos profundo e agradable no estético do que poidades ver en filme ningún. A súa liberdade era a de botarse ó monte. E no monte non hai moita ocasión nin comodidade para lucir estilo.

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s