As caras verdes. O meiquin of.

As caras verdes é a última novela que escribín. Non digo a derradeira porque nunca se sabe, mais, de momento, sigo retirado da narrativa longa en galego desde o día que a rematei, hai case tres anos hoxe, en novembro do 2018. Creo que, coma Fisterrania, é en boa parte produto dun “capricho”: Fisterrania, o de escribir sen a menor pretensión de transcendencia; As caras verdes, o de escribir a miña primeira obra longa adscribible ó xénero fantástico. É curioso que sexa a primeira en vinte e tantos anos que levo de escritor porque son temas dos que sempre gustei moito como lector e espectador, sendo, en cambio, incapaz de tocalos como narrador alén de formatos de pouco paxinado. Talvez me deixei levar polas particularidades deste chamado sistema literario, que tolera o fantástico, na súa variante adulta, no aspecto “museístico” da cuestión (que se Fole, que se Risco: a tradición, vaia) pero adoita rexeitalo se o autor é menor de noventa e cinco anos, e cando non, observa un concepto del cualificable de peculiar, cando menos, coma certas marcas comerciais de alimentación observan o de “froita” nos seus produtos procesados: contido de froita, 3 por cento; de fantástico, non moito máis. Talvez caín na desesperanza, pois. A un autor en galego isto nunca se lle pode reprochar, penso.

As caras verdes é a historia dun cambio repentino global e brutal, por unha banda, e a da posibilidade dunha vida mellor dentro dese caos para dúas das persoas que inicialmente foron vítimas del. Destrución e renacemento ó tempo. A ficción leva décadas a fantasear coa apocalipse, é ben sabido. Cando o que importa nesas ficcións é o elemento fantástico, polo común na historia manda o técnico, ás veces mesmo o didáctico. Outras veces, é simplemente un The Walking Dead máis ou menos profundo. Eu, pola contra, sempre pensei que, se algo así chegase, había suceder sen máis, sen explicacións, sen plans elaborados. Aquí, a carraxe vira verdes as caras da xente, e negro o seu sangue, e animais as súas almas. E por que? Ninguén o sabe. Tampouco os protagonistas, que non teñen ansia de investigar. As prioridades son a conservación da propia vida e a procura dun lugar seguro canda quen máis conta. Marcos e Noa, parella ás agachadas sen futuro nesa civilización, ven a posibilidade dun novo comezo cando aquela desaparece, e canda ela as leis, deberes, servidumes e renuncias. Como viviron soportando a violencia para moitos nada evidente que a sociedade exerce contra eles e mesmo se acabaron virando contra ela á súa maneira, este novo e fero mundo non lles será tan malo de tolerar coma a outros individuos socialmente adaptados ó anterior. Tamén hai na novela personaxes, policiais por non dicir marciais, para os que este rebumbio terrible non representa máis ca un medio de expresión dos propios instintos ata daquela reprimidos: sen esas leis, deberes, servidumes e renuncias, poden ser tan terribles como lles pete sen que isto afecte á súa reputación nin lles supoña un proceso xudicial ou expediente disciplinario.

Á hora de narrar algo que na vida real pode parecer tan complexo coma a desintegración case total do que coñecemos, un escritor pode optar por unha certa simplicidade. É o que adoito facer e o que tamén fixen aquí. Creo que xa temos ladrillos con cento tres subtramas dabondo nas librarías. Quixen explicalo todo como se o lector puidera ver polos ollos dos protagonistas a estrada que eles van percorrendo. Entendo que é así como a literatura debe ser.

Unha vez máis, edito con Amazon, e unha vez máis en dous formatos, Kindle e papel. Desta, non deseñei eu mesmo a capa, ó atopar nas predeseñadas do sistema unha que melloraba todo o que eu puidera querer expresar a golpe de Inkscape. É unha capa con ese ar minimalista, case artesanal, tan propio da edición galega dos 70 da que gustei ó momento. As letras semellan trazadas a pulso e o fondo pintado a pincel, todo con esa mesura daqueles artistas conscientes de que a tarefa non era axeitada para un exceso vangardista. Coido que lle presta moito á novela.

Coma sempre, ofrécese para a curiosidade e para o goce de espírito.

Descarga

Anuncio publicitario

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s