Improbables lectores barra as

Foto: Les Bohlen

Unha vez dixo un xornalista que Cid Cabido podería ser o Manuel Rivas da literatura galega se el quixera. Con frases así, diríase que a un se lle ergue por vontade propia unha cella en aceno de incredulidade. Custoume crer que tal teoría tivera fundamento, agás se por Cid Cabido «querer» se entendera unha súa transformación literaria completa e drástica: que Cid Cabido «mutara» nun Manuel Rivas. Rivas son os Beatles e Cid Cabido é Moondog. Demasiado ancho me parece ese río para o atravesar dun chouto.

Segundo certo lugar común, as mulleres len literatura escrita por homes e por mulleres, mentres que os homes do segundo len máis ben pouco. Acho certas as dúas afirmacións na súa xeralidade, se ben cómpre, para que non queden en medias verdades, afondar un pouco. Antes de nada, hai que ter en conta que o motivo principal para moita xente ler un libro non é aquel que debera ser: o da afinidade literaria, o do pracer. Lese moito, por contra, por obriga, por recomendación e mesmo por socialización a nivel máis ou menos consciente. Xa non falo do motivo, algo emparentado con este último, da atracción que causa a fama do autor ou o luxo da edición ou a potencia da promoción. Conste, pois, que cando eu falo dun lector non penso en quen vai facer unha recensión, un exame ou unha tese sobre a obra, nin en quen a le porque é un «clásico imprescindible» ou porque lle dixeron que se pasan 104 páxinas sen sentir, do entretida que é. Falo de quen ten coñecemento profundo para supoñer que lle vai prestar o que le, mesmo que se vai identificar con algún personaxe ou, en todo caso, coa idea principal.

Baseándome no anterior, non creo que ninguén lea calquera obra escrita por calquera, sen facer distinción subxectiva ningunha. Non é certo que as mulleres lean obras de «homes». Non teño datos para converter conxectura en feito, pero diría que Céline, Bukowski ou o propio Cid Cabido, por citar tres, se algunha lectora que coincida co perfil explicado terá, de ben pouca compaña poderá presumir. Igual, salvando as distancias considerables, sucederá no cinema cos filmes de Vin Diesel ou na música co heavy metal. Tamén é certo que os máis dos homes pouca obra de autoría feminina lerán por gusto, supoño que por unha cuestión de lóxica, aritmética e historia, e porque poucas escritoras haberá que falen de algo co que se poidan identificar en verdade, asunto este no que o «cultural» lastra o razoamento. Hai hoxe bastantes escritores que tratan de interesar ás súas lectoras potenciais con efectividade desigual e resultados ás veces algo «singulares», talvez porque meter protagonismo feminino a machete, a rentes ou entrando no panexírico de xénero algúns, pode ser o camiño cara o éxito comercial, mais non necesariamente cara o literario. Á inversa non adoita ser así hoxe, unhas veces porque se pretende facer máis un exercicio de concienciación social ca contar unha historia cunha certa sutileza, outras porque (e isto vale tamén para os Céline e compaña), simplemente, a experiencia persoal pesa moito no papel e se escribe sobre o que mellor se coñece.

Aínda que coido que aquí a cuestión non é que caste de lectores lean que caste de obras de que caste de escritores senón o que apuntou o outro día certo e detestado autor supervendas: que agora a xente mata o tempo nas salas de espera «co carallo do móbil». Non convén esquecelo tampouco.

Anuncio publicitario

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s