O principal

Foto: Anne Marie McCormack

Elisa Levi, escritora, seica ficou indignada cando coidou entender que o xornalista que a entrevistaba a citara nun bar «de fachas». Ía dicir que ten 27 anos e coñéceselle. A realidade é que armar un cristo (ela non, que eu saiba) no nome do accesorio e deixar nun curruncho o principal é costume que non discrimina por idade, e se cadra por ningún outro criterio. É o que a sociedade leva tantos séculos a facer, coas consecuencias que se están a ver.

Son complexos que un deixa aparte cando chega á idade na que manda a comodidade. Xa teño falado diso. De como se supón que só debemos estar onde estean os «nosos»: os da nosa clase social, os da nosa ideoloxía, ultimamente (se se prestara atención a certas insinuacións delirantes de certos barra as individuos barra as que non se atreverán a falar claro na peixería ou no bar) mesmo os do noso sexo… Tamén eu antes marchaba ou evitaba os lugares nos que algúns, moitos, entendían que non debía eu estar. Se me guiara hoxe por esta vontade colectiva, o único no que atoparía acomodo máis de consciencia ca de corpo sería o pendello de bloques de formigón negro do chamusco que hai por tras da igrexa.

Un deixa atrás estes complexos por moitas razóns, e por unha en particular: ás veces, un coche a demasiada velocidade pasa demasiado preto ou, outras, parece que o corazón se lle revolve no peito de mala maneira. E daquela, se sucedese o que un día sucederá, onde quedarán as «nosas» ideoloxías, as «nosas» clases? Onde quedará o tempo que non hai? Carallo.

O principal non é se nun lugar están ou non están outros. É se estás a gusto ti.

Anuncio publicitario

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s