Lume e tebras

Foto: Paula Alvarado

Leo que os antigos prendían fogueiras antes da chegada do inverno coma un xeito de chamar pola luz antes do tempo das tebras. A escritora chamoulle maxia simpática: representar un acontecemento para invocalo. Todo canto queda hoxe desta non aceptación das leis naturais (reacción tan humana) é o alumeado navideño. Abel Caballero, ese druída moderno. Lume para esquecer o frío, celebración para esquecer, se cadra ou sen se cadra, a miseria do resto do ano.

Hai que dicir que, hai mil ou dous mil ou tres mil anos, o mundo era un lugar ben máis escuro e salvaxe có actual. Nas sombras, era moito o risco de se perder polos camiños sen bater con quen dera orientación, e non había nada da porta da cása para fóra máis có frío e a fauna nocturna. Hoxe, moitos xa non buscan acubillo á beira do lume ó empardecer, senón o contrario: para eles, todo o tempo anterior e posterior á noite é tempo apedrado á espera. Antes a noite era un perigo, agora é un refuxio. De día, os males e os defectos son máis visibles. Na noite é doado que pasen desapercibidos cando todos foxen de algo. Logros da modernidade? Eu que sei.

As noites desta época do ano, que tanto semellan convidar a tantos ás versións modernas dos festexos de antano, só me suxiren o que supoño que é un atavismo. Non quero mesas superpoboadas, nin fartura coa máscara a pendurar dunha orella, nin bendicións e desexos de boa fortuna e saúde co ton rutineiro a abrollar por baixo da falsa cordialidade. O único que quero é un sitio á beira do lume, e as tebras aí fóra.

Anuncio publicitario

Unha casa solitaria

Paso moito por diante dunha casa que está preto dunha desas igrexas vellas cun valado encalado de pedra moura, tan baixo que se ven no alto os caraveis e mailas cruces de mármore. É un camiño máis ben solitario, polo medio do verde, lonxe das avenidas, do mercadillo dos martes e venres e das rúas intramuros de trazado medieval, que lle deixa a un quitar a máscara. Respirar aire máis ou menos libre de dióxido de carbono volveuse, a ollos das autoridades, unha licencia para días de festa. Moitos nos bares e pubs observan o asunto desde unha perspectiva diferente.

A casa é pequena; alcanzaría eu a beira do tellado de lousa coa man nas puntas dos pés. A carón, pechado por un valo metálico, hai unha especie de patio co piso de cemento, que ben podería ser recente, porque se ve unha formigoneira contra o muro. Tamén hai alí dous cans presos con cadeas. Cada vez que paso por diante, brincan contra a cancela, meten os fociños polo medio dos barrotes e ládranme ata que me perdo de vista. As miñas nocións do idioma canino non me permiten certeza ningunha, mais diría que non son ladridos agresivos. Si que os noto apremiantes, con todo. Non sei se curiosos, dese xeito brutiño que teñen os cans de seren curiosos. Tanto poden estar a inquirir que veño facer coma que lles traio.

Como tal feito se repite sen variación durante meses, poida que un ano xa, por moito que xa deberan estar afeitos ó meu olor, a non ser que o meu hábito de cambiar de colonia e desodorizante segundo me dea o aire cause interferencias nas súas pituitarias, cheguei a me preguntar, durante moito tempo, se non sería que me estaban pedindo axuda. Pasoume pola cabeza que a súa dona, pois semella casa de muller soa e tirando a vella, tivera morto na cama sen que ninguén se tivera decatado. Non é raro en lugares coma Lugo. Decateime de que xamais vira ninguén entrar nin saír da casa. Pensei que os cans, incapaces de se ceibar, estarían adoecendo coa fame e a friaxe das noites. Algún día tentoume a idea de comprobalo. De chamar ó timbre, a ver se saía alguén abrir. Era unha idea ben ridícula, naturalmente. Que lle había dicir a quen abrira, se tal sucedera? Que viña mirar o contador da luz? E se non abrían? Que lle diría a quen me escoitara desde o cuartel da Policía Local en San Fiz? Que coidaba que podía haber un morto alí ou en algures?

Os produtos dunha cabeza que fai horas extra adoitan quedar anulados por detalles do máis simple. Tal foi o caso: Por aí atrás, en Defuntos, había unha cabaza por tras das reixas das ventás do único andar. Un día reparei en que desaparecera. Os cans, iso si, aínda me ladran.