Unha casa solitaria

Paso moito por diante dunha casa que está preto dunha desas igrexas vellas cun valado encalado de pedra moura, tan baixo que se ven no alto os caraveis e mailas cruces de mármore. É un camiño máis ben solitario, polo medio do verde, lonxe das avenidas, do mercadillo dos martes e venres e das rúas intramuros de trazado medieval, que lle deixa a un quitar a máscara. Respirar aire máis ou menos libre de dióxido de carbono volveuse, a ollos das autoridades, unha licencia para días de festa. Moitos nos bares e pubs observan o asunto desde unha perspectiva diferente.

A casa é pequena; alcanzaría eu a beira do tellado de lousa coa man nas puntas dos pés. A carón, pechado por un valo metálico, hai unha especie de patio co piso de cemento, que ben podería ser recente, porque se ve unha formigoneira contra o muro. Tamén hai alí dous cans presos con cadeas. Cada vez que paso por diante, brincan contra a cancela, meten os fociños polo medio dos barrotes e ládranme ata que me perdo de vista. As miñas nocións do idioma canino non me permiten certeza ningunha, mais diría que non son ladridos agresivos. Si que os noto apremiantes, con todo. Non sei se curiosos, dese xeito brutiño que teñen os cans de seren curiosos. Tanto poden estar a inquirir que veño facer coma que lles traio.

Como tal feito se repite sen variación durante meses, poida que un ano xa, por moito que xa deberan estar afeitos ó meu olor, a non ser que o meu hábito de cambiar de colonia e desodorizante segundo me dea o aire cause interferencias nas súas pituitarias, cheguei a me preguntar, durante moito tempo, se non sería que me estaban pedindo axuda. Pasoume pola cabeza que a súa dona, pois semella casa de muller soa e tirando a vella, tivera morto na cama sen que ninguén se tivera decatado. Non é raro en lugares coma Lugo. Decateime de que xamais vira ninguén entrar nin saír da casa. Pensei que os cans, incapaces de se ceibar, estarían adoecendo coa fame e a friaxe das noites. Algún día tentoume a idea de comprobalo. De chamar ó timbre, a ver se saía alguén abrir. Era unha idea ben ridícula, naturalmente. Que lle había dicir a quen abrira, se tal sucedera? Que viña mirar o contador da luz? E se non abrían? Que lle diría a quen me escoitara desde o cuartel da Policía Local en San Fiz? Que coidaba que podía haber un morto alí ou en algures?

Os produtos dunha cabeza que fai horas extra adoitan quedar anulados por detalles do máis simple. Tal foi o caso: Por aí atrás, en Defuntos, había unha cabaza por tras das reixas das ventás do único andar. Un día reparei en que desaparecera. Os cans, iso si, aínda me ladran.

Anuncio publicitario

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s