Os fillos dos zombis

Hai case un ano, penso, falaba aquí do terror que semellaba acrecentar o impulso irracional en tanta xente a causa do risco de contaxio por coroavirus: de como á porta de cada tenda e de cada farmacia e de cada libraría que non puidera permitirse unha capacidade mínima de tres cifras se amoreaban unha especie de zombis unicamente animados por unha paranoia que anulaba de tal xeito o xuízo que a meirande, mesmo esaxerada precaución se lles facía imprudente. Sei ben que «zombi» é palabra que pode soar pouco axeitada, despectiva incluso neste caso, mais non é tal: para min, un humano que ve reducidos a nada os seus sentido crítico e agudeza mental non é demasiado distinto dun envase baleiro dotado de mobilidade e fala. Pois, tanto tempo despois, a falta de información por unha banda e o exceso dela distorsionada polo outro manteñen estes zombis en pé. Tanto tempo despois, coa práctica totalidade da poboación vacinada e cun ascenso máis ben moderado dos contaxios (que non da mortalidade por causa viral) que probablemente se dará nestas datas cada ano a partir do presente, oio nos currunchos e nos portais que «din uns expertos que a máscara aínda se debera manter ata finais do vindeiro ano, por se acaso…», dito con ese ton de moi lene triunfo habitual en quen ve confirmados os seus máis intensos, se ben non de todo razoables temores.

O anterior non o oio nos bares, e seguramente tampouco o oiría nos pubs se fora a algún, pois alí os zombis son diferentes, ó estaren animados por outra caste de impulso irracional que se adiviña no seu costume de usar a máscara en interiores a xeito de babeiro. Tamén anima este impulso ó paisano que esta mañá, na tenda onde estaba eu comprando un molete de trigo do país, tivo a interesante ocorrencia de querer comprobar mediante o tacto se os chanfainos expostos nun cestiño á outra banda da pantalla transparente eran tan bos como a dependenta afirmaba. Ela, non ben este exemplo de sexa/septuaxenario autóctono meteu a pouta polo burato a través do que pasan cartos e mercadorías, arreoulle nela unha pancada e reñeulle amigablemente. Talvez fixo as dúas cousas porque batera coa miña ollada divertida. O autóctono, pola súa banda, lonxe de calquera aceno de agresividade en represalia por ver limitados o que debía entender que eran os seus dereitos de consumidor, preguntou, inseguro, como había sabelo sen apalpar. Resultáballe inconcibible, supoño, que ser tan cocho como sempre debía ter sido fora agora, de súpeto, algo reprobable.

Talvez eses zombis xa non poidan volver ser humanos. Queda esperar que os seus fillos, ademais de aprender a pagar as facturas e os cubatas, aprendan a pensar e a vivir. Que aprendan o equilibrio.

Anuncio publicitario

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s